[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 120 ]
وَ لَنْ تَرْضى عَنْكَ الْيَهُودُ وَ لا النَّصارى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ ( 120 )
( و هرگز يهود از تو راضى نشوند و همچنين نصارى از تو راضى نشوند مگر اينكه از ملت آنان پيروى كنى ، بگو همانا هدايت الهى هدايت حقيقى است ، و اگر تمايلات آنان را پيروى كنى بعد از آنچه از علم بر تو آمده براى تو از جانب خدا يار و ياورى نيست ) از اين آيه استفاده مىشود كه يهود و نصارى توقعات و خواهشهايى از پيغمبر نموده و طمع داشتند كه حضرت با آنها مساعدت كند مثل اينكه با آنها صلح و سازش كند و از آنها جزيه نگيرد آيه شريفه در مقام قطع طمع آنهاست كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مأمور بامر الهى و تابع دستور اوست و پيش خود كارى نميكند و بفرض اينكه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم با شما مساعدت كند اولا شما مردى هستيد كه با اين گونه مساعدتها و ملايمات دست از عناد و عصبيت خود بر نميداريد مگر اينكه تابع ملت شما كه ساخته آراء و اهواء شماست بگردد ، و ثانيا از ولايت حق بيرون ميرود و نصرت خدا شامل حالش نميگردد .
و نظير اينست كه آنچه مشركين از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم توقع داشتند كه ما را يك سال به بت پرستى بگذار و مقرر فرماى كه ما بتها را بدست خود نشكنيم و در نماز از ركوع و سجود ما را معاف بدار و آيه شريفه :
وَ إِنْ كادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ
الى قوله
إِذاً لَأَذَقْناكَ ضِعْفَ الْحَياةِ وَ ضِعْفَ الْمَماتِ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً
« 1 » در اين مورد نازل شد .
هامش
( 1 ) . سوره اسرى آيه 75 - 77