آسيا مىرويد . وجود اين گياه در ايران تا به حال گزارش نشده است .
تركيبات شيميايى
در ريشهء ژانسيان هتروزيدهاى جنطيو پيكرين با طعمى بسيار تلخ كه به صورت بلورهاى سوزنى بىرنگ متبلور مىشود ، جنطياماروزيد « 1 » با طعمى بسيار تلخ و بىشكل ، گلوكوزيدى به نام جنطيوزيد « 2 » ، جنطيزين « 3 » و قندهاى مختلف مخصوصا جنطيانوز « 4 » و فيتوسترين از جمله جنطيوسترين « 5 » و . . . يافت مىشود .
برخى از موارد فوق از جمله جنطياماروزيد در ريشهء تازه وجود ندارد و در جريان خشك شدن ريشه در اثر دياستازها تشكيل مىشود و وجود آن در ريشهء خشك مشخص شده است .
خواص - كاربرد
جنطيانا يا جنطياناى زرد از نظر طبيعت طبق رأى حكماى طب سنتى گرم و خشك است . از نظر خواص اشتهاآور است و معمولا در دوران نقاهت پس از بيمارىها به صورت خيس كرده در آب مصرف مىشود و اثر تببر دارد بهطورىكه سابقا در مورد تب مالاريا براى آن خاصيت شبيه گنهگنه ولى ضعيفتر از آن قائل بودند و در موارد اختلالات خنازيرى و روماتيسم مزمن و نقرس مصرف مىشود . مقدار خوراك از گرد ريشهء جنطيانا 4 - 3 / 0 گرم قبل از غذا مىباشد . در مورد اطفال از مقدار كمتر بايد استفاده شود .
معمولا جنطيانا را به صورت تنطور و عصاره مصرف مىكنند . از خيساندهء 5 گرم ريشه در 1000 گرم آب نيز استفاده مىشود .
تهيه تنطور جنطيانا : ريشهء جنطياناى نيمكوب 1 واحد ، الكل 90 درجه 5 واحد .
مدت ده روز ريشه را در الكل بخيسانند سپس با فشار صاف كرده از كاغذ ردّ كنند . مقدار خوراك از اين تنطور 10 - 1 گرم است كه مخلوط در يك شربت مناسب
هامش
( 1 ) .Gentiamaroside( 2 ) .Gentioside( 3 ) .Gentisine( 4 ) .Gentianose( 5 ) .Gentiosterine