استفاده نمود .
در مورد ورم روده مىتوان از جوشاندهء 60 گرم ميوهء گياه در يك ليتر آب استفاده كرد كه 5 - 4 فنجان در روز خورده شود . اگر در حدود 100 گرم ميوهء خشك آن پخته شده و مخلوط با 300 گرم سركه رقيق خورده شود براى رفع اسهالهاى ساده مفيد است .
در فرانسه معمول است 100 گرم ميوهء خشك گياه را گرفته خرد كرده و در 500 گرم عرق كشمش به مدت 15 روز خيس مىكنند و مرتبا آن را به هم مىزنند .
به اين ترتيب نوعى تنطور تهيه مىشود كه به عنوان قابض و ضدعفونىكننده براى رفع ناراحتىهاى معده روى شكم مىمالند و يا براى التيام برفك روى مخاط دهان ، در محل برفكها مىمالند .
توضيح : گياه ديگرى كه از خانوادهء انگور فرنگى
( Saxifragaceae )
مىباشد به نام علمى
Ribes orientale Desf .
كه به انگليسى
Oriental current
گفته مىشود نيز در ايران مىرويد كه در ارسباران با نام قرهقات شناخته مىشود . شرح اين گياه و خواص دارويى آن در جلد دوم اين كتاب در قسمت انواع انگور فرنگى آمده است .
مطالعات و بررسىهاى علمى كه در مورد گياه انگور خرس
( Arctostaphilos uva - ursi )
در مراكز تحقيقات بينالمللى به عمل آمده است .
جالينوس طبيب معروف برگهاى گياه انگور خرس را به عنوان قابض براى درمان زخمها و جلوگيرى از خونريزى تجويز مىكرده است . ولى تا مدتها يعنى تا قرن سيزدهم اين گياه نافع مورد توجه كارشناسان گياهدرمانى مغرب زمين نبود ولى در مشرقزمين بخصوص حكماى طب سنتى ايران به خواص درمانى اين گياه تحت نام عنب الدّب توجه خاص داشتند و براى درمان بيمارىهاى مختلف تجويز مىكردند .
زمانى كه ماركوپولو به اروپا بازگشت و در يادداشتهاى خود اشاره كرده بود كه پزشكان چينى از اين گياه به عنوان مدّر و براى درمان ناراحتىهاى كليه و مجارى ادرار استفاده مىكنند از آن تاريخ كمكم اين گياه در اروپا مورد توجه قرار گرفت و براى همان ناراحتىها توصيه مىشد . از طرف ديگر اولين گروههاى مهاجران اروپايى به امريكا كه اين اطلاعات را با خود داشتند پس از ورود به امريكا با تعجب مشاهده كردند كه سرخپوستان بومى آن ديار مستقلا از اين گياه براى درمان ناراحتىهاى كليه و مجارى ادرار استفاده مىكنند و به علاوه سرخپوستان برگهاى چرمى اين گياه را با توتون مخلوط كرده به صورت دخانيات مصرف و دود مىكردند