گرد بپاشند ، براى خشك كردن نزله دماغى سرد و تر و عطسه كردن مفيد است .
گردپاشى از خاكستر آن براى التيام زخم حيوانات و ضماد برگ آن با روغن گل سرخ براى جرب جراحتدار و جلوگيرى از خونريزى زخمهاى تازه و خشك كردن زخمهاى كهنه مفيد است . خوردن آب غليان كه زرد شده باشد براى استسقا اثر مفيد دارد .
تنباكو براى اشخاص گرم مزاج مضّر است و براى دماغ آنها اثر نامطلوبى دارد .
شكم را مىبندد و خفقان و پرتى حواس و غلظت خون ايجاد مىكند . در اين موارد بايد شير تازه خورد .
توجه : چون تنباكو سمّى است در استعمال داخلى آن بايد خيلى دقت شود و جز با نظر پزشك مصرف نشود .
تنطور تنباكو : برگ خشك تنباكو 75 گرم ، الكل خالص 360 گرم . برگ را در الكل چند روز بخيسانند و با كاغذ صاف كنند و 2 - 1 قطره از اين تنطور براى جلوگيرى از خونروى از سينه خورده شود .
تنقيهء تنباكو : برگ خشك تنباكو 1 گرم ، آب مقطر 250 گرم ، تنباكو را در آب مقطر جوش دم كرده و صاف كنند و پس از خنك شدن اماله نمايند . اين اماله يا حقنه براى قولنج ايلاوس « 1 » و همچنين در موارد كزاز مؤثر است . مقدار تنباكو را از 5 - 1 گرم در همان مقدار آب طبق نظر پزشك ممكن است تغيير داد .
سابقه تاريخى طب سنتى تنباكو
تنباكو كه از گياهان بومى امريكاى مركزى است از آغاز كشف بشر آن را به عنوان گياه دارويى مورد توجه قرار داده است . كريستف كلمب پس از مراجعت از سفر تاريخى خود و سپس اسپانيايىها در قرن 15 ميلادى ، دانهء اين گياه را به اروپا منتقل كرده و كاشتند . پس از چند سال اين گياه از نظر دارويى مورد توجه قرار گرفت .
شخصى به نام
Jean Alicot
كه سفير فرانسه در پرتغال بود مقدارى از دانهها و خود گياه را به عنوان هديه و نوعى اكسير شفابخش به كاترين دومديسى تقديم كرد . از آن به بعد آن را به نام نيكوتيان نامگذارى كردند كه منشأ نامگذارى علمى آن شده است . اين گياه به طورى در فرانسه مورد توجه حكماء و مردم از نظر دارو قرار گرفت كه مردم
هامش
( 1 ) . قولنج ايلاوس( Ileus )منظور انسداد قسمتى از روده توأم با درد است .