اسقولوقندريون
در كتب طب سنتى با نام « اسقولوقندريون » كه ظاهرا يونانى است آمده است . اين نام ممكن است صحيح آن « اسقولوفندريون » باشد و به مرور در كتابهاى مختلف حرف ف به ق تبديل شده باشد . در برخى كتب فارسى آن را « زنگىدارو » نيز نام بردهاند . به فرانسوى
Scolopendre
و
Langue de boeuf
و
Langue de cerf
و
Scolopendre officinale
و به انگليسى
Hart's tongue
و به ايتاليايى
Scolopendrio
گفته مىشود . گياهى است از سرخسها از دستهء نهانزادان آونددار
Pteridophytes
گروه سرخسها
Filicineae
خانوادهء
Polypodiaceae
، نام علمى آن
Phyllitis scolopendrium ( L . ) J . E . New .
و مترادف آن
Scolopendrium officinale U . Lam . et DC .
مىباشد .
مشخصات
اسقولوفندريون گياهى است چندساله بدون گل . برگهاى آن دراز به طول 40 - 20 سانتىمتر و عرض 5 - 4 سانتىمتر بيضى نوكتيز موجى و خميده كه مستقيما از ريشهء گياه بيرون آمده است و در حقيقت گياه ساقه ندارد . سطح بالايى برگها صاف و شفاف ولى سطح زيرين برگها داراى يك رگبرگ اصلى است كه از اين رگبرگ خطوط برآمدهء موازى عرضى يعنى در جهت مايل و يا تقريبا عمود به رگبرگ اصلى خارج شده است و زاويهء آنها با رگبرگ اصلى حدود 75 درجه است . رنگ اين خطوط