ارغوان
به فارسى « ارغوان » و در كتب طب سنتى با نامهاى « اكوان » ، « ارجوان » و « ارجوان العرب » ، « خرزيق » و « زعيد » آمده است و صاحب شرح الاسماء آن را نوعى « داذى » يا « دادى » خوانده است . و دو نوع دادى ذكر كرده و مىنويسد :
« داذى اسم تربة هنديه ينبذون بها شراب العسل . . . . . . و قيل ان الداذى شجره » . به طورى كه ملاحظه مىشود طبق آنچه كه مايرهوف مترجم و شارح شرح الاسماء العقار مىنويسد در قسمت اول داذى را نوعى خاك هندى دانسته است ولى در حقيقت گياهى است به نام شيرزاد كه در ايران براى افزايش ترشح شير مىخورند و در قسمت دوم آن را درخت مىداند كه همان ارغوان است كه در الابنيه عن الحقائق الادويه به نام داذى گفته شده است [ مايرهوف - از فرهنگ داروها و واژههاى دشوار ] . شرح گياه شيرزاد در جلد چهارم اين كتاب خواهد آمد .
به فرانسوى انواع ارغوان را
Gainier
و
Arbre d'amour
و
Arbre de Judee
و
Siliquastre
و
Bouton rouge
و
Arbre de feu
و به انگليسى انواع آن را
Love tree
و
Red buds
و
Judas tree
گويند . گياهى است از خانوادهء
Leguminosae
تيرهء فرعى
Caesalpinaceae
كه داراى گونههاى متعددى در ايران است از جمله :
1 . ارغوان معمولى به نام علمى
Cercis siliquastrum L .
و مترادفهاى آن
C . siliquosa St . Lager
و
C . florida Selisb .
مىباشد . درخت كوچكى است كه بومى اروپا و آسياست . در جنگلهاى شمال ايران در ارتفاعات ميانبند انتشار دارد . در