گوش موش
در كتب طب سنتى « اذن الفار » گفته مىشود . به فرانسوى
Parietaire
و
Herbe des murailles
و
Parietaire officinale
و به انگليسى
Pellitory
و
Wall wort
گفته مىشود . گياهى است از خانوادهء
Urticaceae
، نام علمى آن
Parietaria officinalis L .
و مترادف آن
Parietaria erecta M . K . Deutsch
مىباشد .
مشخصات
گوش موش گياهى است چندساله با ساقهاى كمى قرمزرنگ افراشته به بلندى حدود 50 سانتىمتر ، خيلى كمشاخه . برگها تخممرغى كامل ساده كمى دراز نوكتيز با دمبرگ كوتاهى به ساقه متصل مىباشند . اين گياه پوشيده از كرك و گلهاى آن ماده و نر مىباشند ( يك گل ماده و دو گل كامل ) در كنار برگ . ميوهء آن فندقه و چهارگوشه است .
گوش موش در پاى ديوارهاى كهنه و جاهاى متروك مىرويد . در اروپا و آسيا انتشار دارد . در ايران در شمال كشور در آمل ، بندر گز ، آستارا ، لاهيجان و در خراسان روى سنگهاى آهكى و در آذربايجان در قسمتهاى سايهء جنگلهاى علىبولاغ ديده مىشود .
گونهء گوش موش ديگرى با نام
P . judaica L .
كه بعضى از گياهشناسان آن را