معمولا ميوههاى نارس و سبز باميه چيده شده و مصرف مىشود هم از نظر غذايى و هم براى مصارف دارويى . تكثير باميه از طريق كاشت بذر آن صورت مىگيرد كه در نواحى معتدل ايران بين اواخر فروردين تا خرداد كاشته مىشود .
معمولا بذر را يك شبانهروز خيس مىكنند و به اين ترتيب سبز شدن آن تسريع مىشود فاصلهء بين خطوط كاشت را در حدود يك متر مىگيرند و پس از اينكه گياه سبز شد تنك كرده و فاصلهء بين بوتههاى باميه روى خط را حدود 40 - 30 سانتىمتر مىگذارند . بذر بايد در عمق 2 - 1 سانتىمتر بسته به نوع خاك زير خاك كاشته شود .
تركيبات شيميايى
از نظر تركيبات شيميايى غلاف يا ميوهء باميه منبع غنى از لعاب و
Pectin
است و از نظر آهن و كلسيم نيز قابل توجه است در غلاف ميوهء تازهء سبز باميه در حدود 520 واحد بين المللى ويتامين
A
مىباشد و به علاوه داراى تيامين ، رايبوفلاوين ، نياسين و سرانجام ويتامين
C
يا اسكوربيك اسيد است .
در هندوستان بررسىهاى شيميايى در مورد استعمال لعاب ميوهء نارس باميه به عنوان جانشين پلاسما انجام گرفته است و اين بررسىها در مورد حيوانات شده و از لعاب ميوهء باميه كه به طريق آزمايشگاهى تهيه مىشود براى افزايش حجم خون حيوان استفاده شده و نتايج رضايتبخشى داده است . براى تسريع در اين جانشينى مقدارى كم از خون حيوان به محلول تهيه شده اضافه شده و نتيجه سريعتر و بهتر گرفته شده است . در اين محلول كه از لعاب ميوهء نارس باميه براى جانشينى پلاسما تهيه مىشود مواد دى - گالاگتوز « 1 » ، ال - رامنوز « 2 » و دى - گالاكتو - رونيك اسيد « 3 » [ ولث اف انديا ] وجود دارد .
تمام گياه باميه معطر است و عطرى شبيه عطر ميخك از آن متصاعد مىشود و برگ و ساقههاى باميه داراى
Iodine
است . دانههاى رسيدهء آن در حدود 22 - 16 درصد روغن دارد كه خوراكى است . در گلهاى آن دو نوع فلاونول پيگمان « 4 » به نام گوسىپتين « 5 » و كوورستين « 6 » وجود دارد .
هامش
( 1 ) .d - Galactose( 2 ) .l - Rhamnos( 3 ) .d - Galacturonic acid( 4 ) .Flavonol Pigments( 5 ) .Gossypetin( 6 ) .Quercetin