شاخه عدس
الف ) گل ب ) ميوه
ديفترى نافع است ، خصوصا اگر با رب شاهتوت پخته شود . خوردن آب عدس پخته براى بيمارىهاى ريه و سينه و خوردن پختهء آن با سركه مقوى معده و بدون نفخ است ، ولى بدون سركه آن نفاخ است . ضماد آرد آن با عسل براى زخمهاى گود شده و ضماد آرد خام با پوست آن مخلوط با چند دانهء فلفل براى تحليل ورمها و تسكين درد آنها نافع است . دمكرده و پخته عدس با پوست براى تب آبله مفيد است ، بخصوص اگر با سركه يا آبغوره مخلوط شود . آش عدس با روغن بادام براى دوران نقاهت بعد از تب به منظور اينكه تب عود نكند مفيد است . ضماد آرد عدس با سفيدهء تخممرغ براى شقاق پا و با سركه براى شقاقهاى عارض از سرما و ورمهاى سفت و با شراب براى نقرس مفيد است . عدس نفاخ است و ديرهضم مىباشد و اسراف در خوردن عدس توليد خون سوداوى مىنمايد و قابض است و غليظكنندهء خون است و جريان خون در رگهاى باريك را بطيى مىنمايد و براى اشخاصى كه چشم آنها ضعيف است ديد چشم را كاهش مىدهد و اگر با شيرينى خورده شود موجب ناراحتى بواسير و سختى دفع ادرار و بند آمدن قاعدگى و ضعف نيروى باه است ، براى احتراز از برخورد با اين عوارض توصيه مىشود كه عدس با روغن كنجد يا روغن بادام و گوشت چاق و چرب و سركه خورده شود تا در عين بهرهگيرى از خواص آن با
معارف گياهى ( فارسى ) — صفحة 370
مساهمون: حسين مير حيدر
ص٣٧٠