غازياغى
در ايران معمولا با اصطلاح تركى آن « غازياغى » و در غرب ايران با نام « پاغازه » شناخته مىشود . به عربى و در كتب طب سنتى « رجل الوز » و « بارتنگ آبى » نامبرده مىشود . به فرانسوى
Plantain d'eau
و
Alisme
و به انگليسى
Water plantain
ناميده مىشود . گياهى است از خانوادهء
Alismaceae
نام علمى آن
Alisma plantago - aquatica L . var orientale Samuels
و مترادف آن
A . majus S . F .
و
A . Plantago auct .
مىباشد .
مشخصات
گياهى است علفى چندساله به بلندى 100 - 10 سانتىمتر كه قسمت زيرزمين آن متورم است و از آن ريشكها بيرون مىآيد . برگهاى آن دراز رگبرگهاى موازى بيضى شكل نوكتيز كه همه با دمبرگ از ريشه خارج مىشوند ، شبيه برگ بارهنگ . گلهاى آن سفيد يا صورتى كوچك است . اين گياه بيشتر در كنار آببندها و نهرها و مردابها مىرويد .
اين گياه در ايران انتشار دارد و در مناطق جنوب غرب : اشترانكوه ، كوه رزوند ، در سيلاخور ، و در شوش كنار رودخانهء شور ، در آذربايجان شرقى : بين مراغه و مرحمتآباد در مناطقى كه آبهاى راكد وجود دارد و در آذربايجان غربى در آبهاى گودالهاى جونگوارى ديده مىشود .