« على خان » ، « معتمد الملك » و « بهاء الدوله » دريافت داشت . وى با نادر به ايران آمد و پس از مدتى دوباره به هند برگشت و در سال 1160 در هند فوت كرد . شباهت لقب او « بهاء الدوله » باعث شد كه برخى من جمله ادوارد براون نيز او را با « بهاء الدوله » مؤلف « خلاصة التجارب » اشتباه بگيرند . درحالىكه مؤلف خلاصة التجارب دويست سال قبل از علوى خان زندگى مىكرد . ( طب در دوره صفويه ، ص 104 - 103 ) .
2 - در كتابشناسى دو مؤلف با نام « شفائى » به شرح زير به چشم مىخورد كه بنا بر نظر « الذريعه » و « الگود » باهم فرق دارند و يكى نيستند :
الف - « حكيم شرف الدين حسن ملقب به شفائى » معاصر شيخ بهائى ( 953 - 1031 ) و مؤلف ديوان « شكر المذاقين » و « كتاب فى الطب » كه در رياض از او ياد شده ولى بر خلاف احتمال رياض او مؤلف « قرابادين شفائى » نيست ، بلكه نويسنده دو كتاب رديفهاى 363 : « الطب » و 566 : « كتاب فى الطب » و غيره است ، كه در كتابشناسى آمده . ( به نقل از الذريعه ) .
الگود نيز درباره او مىگويد :
حسن شرف الدين اصفهانى شاعر متخلص به شفائى از پزشكان دربار شاه عباس و يكى از نزديكان او ، و همچنين يكى از دوستان مير محمد باقر داماد بوده و در سال 1036 در سن صدسالگى فوت كرده است . از كتابهاى وى : « كتاب داروهاى مركب » ، چند هجونامه و يك قصيده به نام « نمكدان حقيقت » مىباشد ، و ظاهرا هيچيك از تأليفات او چاپ نشده است . ( طب در دورهء صفويه ، ص 130 - 131 )
ب - « سيد امير مظفر بن محمد حسين اصفهانى ( يا كاشانى ) » مشهور به « شفائى » ، مؤلف
بررسى متون طب شيعه در تاريخ پزشكى ( فارسى ) — صفحة 266
مساهمون: حسن منتصب مجابى
ص٢٦٦