علم پزشكى نوشته شده كه كهنترين و مهمترين آنها همين دانشنامه ميسرى است » . « 1 »
« ميسرى دانشنامه را در سال 370 هجرى به پايان برده و به چهل و شش سالگى خود اشاره كرده است » . « 2 »
نه تنها تعداد زيادى از پزشكان شيعه چون ميسرى و بو على شاعر نيز بوده و آثار پزشكى بسيارى از آنان به زبان فارسى يا عربى به يادگار مانده است ، بلكه اصولا شيعيان با هر نوع تخصصى در علوم مختلف ، عموما به ادب شهرت داشتهاند . بهطورىكه مرحوم آقا بزرگ تهرانى در كتابشناسى ارزشمند خود « الذريعه » در اين مورد مطلبى آورده است كه در اينجا به ترجمه فارسى آن بسنده مىكنيم . او مىنويسد :
« مثل رايج تا قرن چهارم اين بود : « آيا اديبى غير شيعى ديدهاى ؟ » . و در قرن هفتم ابن خلكان در شرح حال على بن جهم ( 1 : 386 ) مىگويد : « با وجود اهل سنت بودنش ، داراى طبع و توان شعر سرودن است ، و اين بدان معنا است كه امثال على بن جهم اندك هستند » . « 3 »
گرچه براون در مورد متون پزشكى به زبان شعر ، مىنويسد : « متأسفانه تعداد قابل ملاحظهاى از كتبى كه به اين صورت تدوين شده بودند از بين رفته است » . « 4 » و گرچه « معجم ادباء الاطباء » « 5 » كه در دو جلد و به زبان عربى به شرح زندگى و آثار حدود 231 شاعر عرب و ايرانى ، كه به زبان عربى شعر سروده و پزشك بوده و يا تأليف پزشكى آنان به شعر است ، پرداخته و آنها را معرفى كرده است ، اما شايد تا اين زمان فهرست
هامش
( 1 ) همان ، ص 31 مقدمه .
( 2 ) همان ، ص دو پيشگفتار .
( 3 ) الذريعه ، ج 24 ، ص 154 ، ش 794 .
( 4 ) طب در دورهء صفويه ، ص 129 .
( 5 ) - اين كتاب به چاپ رسيده است .