" پزشك بايد در بسيارى از روشها مجرب باشد كه " ماساژ "
( Rubbing )
مطمئنا يكى از آنهاست . چراكه ماساژ مىتواند سبب سفت شدن مفصلى كه شل شده و يا شل شدن مفصلى كه سفت و سخت شده است گردد . "
در دنياى غرب ، پس از سقوط امپراطورى روم در سدهى پنجم ميلادى تحول عمدهاى در رشتههاى پزشكى رخ نداد . در عوض ايرانيان به همراه برادران مسلمان خود در سرزمينهاى اسلامى ، به گسترش و پيشرفت اين علم همت گماشتند .
در خلال قرون وسطى در اروپا اطلاع چندانى درباره فوايد ماساژ وجود نداشت و تنها از آن به عنوان يك وسيله تفريح و لذت استفاده مىكردند . اين هنر در قرن 16 ميلادى در اثر كوشش پزشكى فرانسوى به نام دكتر آمبرو پاره
( Amboroise - Pare )
مجددا احيا شد .
در آغاز سدهى نوزدهم ميلادى فردى سوئدى به نام « پر هنريك لينگ »
( Per henrik ling
به ايجاد آنچه امروز به نام ماساژ سوئدى معروف است اهتمام ورزيد .
وى در اين روش از دانش خود در زمينه ورزش و فيزيولوژى بدن و همچنين از تكنيكهاى چينى ، مصرى و . . . استفاده كرد . در سال 1813 نخستين كالج آموزش