قانون داروى منفرد « 1 » : يعنى استفاده از يك دارو براى درمان كه نشانههاى ايجادشده توسط اين دارو بيشترين تشابه را با علايم بيمارى دارد . بنابراين درمان هوميوپاتى كاملا منحصربهفرد است و دو نفر كه بيمارى مشابه دارند ، ممكن است داروهاى متفاوتى را دريافت كنند كه اين تفاوت به علت اختلاف علامتها و نشانههاى بيمارى و همچنين اختلافات روحى و شخصيتى آنهاست . شايان توجه است كه هرچه اين دارو با علايم بيمارى فرد هماهنگتر باشد ، درمان سريعتر و مؤثرتر خواهد بود .
قانون اثبات « 2 » : براى اثبات اثرات دارويى يك مادّه ، به يك گروه از افراد سالم ، روزانه دوزى از آن مادّه داده مىشود . سپس نشانههاى ظاهرشده در افراد ، به دقّت مطابق با روشهاى استاندارد ثبت مىشود . هر مادّه باعث بروز يك سرى نشانههاى جسمى و روانى در افراد مورد آزمايش مىشود كه مخصوص همان مادّه است ( مثلا ممكن است موجب بروز كمخوابى ، كمحوصلگى ، تارى ديد و ايجاد لكههاى قرمز روى پوست شود ) . در پايان اين نشانهها در مجموعهى اطلاعات دارويى « 3 » در مقابل نام آن ماده ثبت مىشود . در موقع درمان ، پزشك علايم بيمارى فرد را با خصوصيات داروهاى موجود در مجموعهى اطلاعات دارويى مطابقت مىدهد و دارويى را براى بيمار تجويز مىكند كه نشانههايش بيش از بقيه داروها با علايم بيمارى و خصوصيات فردى بيمار همخوانى داشته باشد . قانون حدّ اقل دوز « 4 » : طبق اين قانون ، غلظت داروهاى هوميوپاتى بسيار كم
هامش
( 1 ) -Single remedy( 2 ) -Proving( 3 ) -Materia medica( 4 ) -Minimal dose