در هر هفته ، فرمان يافته است تا موها رشد شتابانترى يابند و با درآمدن آنها ، دردها و بيمارىها از تن بيرون بروند . اما هنگامى كه بلند شوند ، سرگردان مىمانند و درآمدنشان كاهش مىيابد و بدين سبب ، مايههاى دردها و بيمارىها در بدن حبس شوند و دردها و بيمارىهايى را پديد آورند . افزون بر اين ، موها از جاهايى كه به انسان زيان مىرسانند و تباهى و ضرر براى او پيش مىآورد ، بازداشته شدهاند . اگر مو در چشم مىروييد ، آيا ديده را نابينا نمىكرد ؟ ! اگر در دهان مىروييد ، آيا خوردنىها و نوشيدنىها را بر انسان ، ناگوار نمىساخت ؟ ! اگر در كف دست مىروييد ، آيا مانع لمس صحيح توسط انسان و مانع برخى از ديگر كارها نمىشد ؟ ! و اگر در شرمگاه زن يا بر آلت مرد مىروييد ، آيا لذت آميزش را بر آنها تباه نمىكرد ؟ ! پس بنگر كه چگونه به واسطهى مصلحتى كه بوده ، مو بر اين جاها نروييده است .
ديگر آنكه اين پديده ، ويژهء انسان نيست ؛ بلكه آن را در چارپايان ، درندگان و ديگر جانوران پستاندار نيز مىيابى . مىبينى كه تن آنها به مو شكوهى يافته و جاهاى ياد شده ، عينا به همان علت ، تهى از موست . در آفرينش ، تأمل كن كه چگونه از نقطههاى خطا و زيان ، دورى مىگزيند و درستى و سودمندى را مىآورد .
منانيه ( مانويان ) و طوايف همانندشان ، آنگاه كه كوشيدهاند عيبى در كار آفرينش بيابند ، بر موهاى عانه و زيربغل ، خرده گرفتهاند و ندانستهاند كه رويش اين موها از رطوبتى است كه بدين مواضع مىريزد و در نتيجه ، آنسان كه در هر نقطهى آبگير علف مىرويد . مگر نمىبينى كه اين مواضع ، از ديگر جاها پوشيدهتر و براى پذيرش اين زياده ، آمادهتر است ؟
ديگر آنكه اين موى ( موى عانه و زيربغل ) از هزينهها و تكاليف اين بدن است ، بدان واسطه كه در آنها مصلحتى است ؛ زيرا اهتمام انسان به تميز كردن بدن و گرفتن موهايى كه بر آن مىرويد ، از چيزهايى است كه غرور انسان را
تغذيه و خوراكى ها در فرهنگ طب الصادق ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 94
مساهمون: محمد دريايى
ص٩٤