گشنيز
Coriandrum . sativum
گشنيز گياهى از تيره جعفرى بوده و در مناطق معتدل زمين پرورش داده مىشود گلهاى آن كوچك و سفيد رنگ و داراى بوى نامطبوع شبيه به بوى ساس است دانه اين گياه داراى مقدارى مواد چربى و اضافه بر ساير مواد موجود در دانه ؟ حدود يك درصد اسانس دارد برگ اين گياه همراه با سبزيجات مصرف مىشود و دانه آن مصرف داروئى و درمانى دارد . طبيعت آن سرد است اين گياه مدر و معرق و تببر است از اين جهت است كه برگ اين گياه را به شوربائى كه براى سرما خوردگى درست مىكنند اضافه مىنمايند و سپس شوربا را با ماست مىخورند براى سرما خوردگى و آنفلوآنزا بسيار نافع است افرادى كه به بيخوابى يا كم خوابى مبتلا شدهاند چنانچه عصاره برگ گشنيز را اخذ و مقدار هفت مثقال از اين آب را بخورند بيخوابى آنان بر طرف خواهد شد ضمنا اگر مقدارى از عصاره برگ گشنيز را در چشم افراد مبتلا به آبله بچكانند جوشهاى آبله در چشم آنان ظاهر نمىشود و از خطر معايب چشم در بيمارى آبله در امان مىمانند تخم گشنيز بهترين دارو براى سرگيجه و دوران سر است و مقدار خوراك آن دو مثقال است و معمولا آن را با داروهاى ديگر يا مىجوشانند و مىخورند و يا پودر دانه را معجون كرده و مىخورند اطباء قديم جهت تحليل ورمهاى سرطانى سرب را در آب گشنيز مىسائيدهاند و اين آب را بر ورم مذكور ضماد مىنمودهاند نقل شده است كه ورم را گاهى مواقع تحليل برده است و يا از پيشرفت آن جلوگيرى كرده .