كافور
Cinnamomum . camphora
درخت كافور درختى است زيبا بارتفاع چهل تا پنجاه متر بيشتر در چين و ژاپن و هندوستان مىرويد در تمام اعضاء اين درخت اسانس مخصوصى هست كه اين اسانس پس از بيرون آمدن از درخت و اكسيده شدن به كافور تبديل مىشود . مردم نواحى مذكور از تقطير برگ و پوست اين درخت كافور تهيه مىكنند كافور مىتواند از كليه راههاى بدن جذب و وارد بافتها گردد و مصارف طبى فراوان دارد . در زمان قديم جهت تهيه كافور پوست اين درخت زيبا را شكاف مىدادهاند مايعى كه از محل شكاف خارج مىشده پس از اكسيد شدن و از دست دادن آب زيادى به صمغى تبديل مىشده كه همان كافور مىباشد .
طبيعت آن سرد و خشك است اين صمغ ضد حرارت و ضد قدرت قواى تناسلى مىباشد و چنانچه مردى مقدار يك مثقال كافور را در يك دفعه بخورد براى هميشه قدرت مردى خود را از دست داده و كاملا عقيم خواهد شد و چنانچه زنان بخورند آنان نيز تمايل جنسى خود را از دست خواهند داد . بعضى از زنان از نظر غريزه جنسى پرحرارت بوده و خيلى در غريزه جنسى آنان اغناء مىشود . و بسيار حريص در مجامعت هستند براى مداواى آنان و رسانيدن آنان به حال طبيعى بايد مقدار يك گندم كافور را با آنان بخورانند تا به حال طبيعى درآيند . براى مداواى سوزش بول و عطش مفرط كافور را به صورت خوراكى و به مقدار يك گندم تجويز مىكنند . اين دارو قدرت ضد عفونى شديد دارد و جهت كشتن و بىحس كردن اكثر ميكروبها بخصوص ميكروبهاى موجود در زخمهاى گرممزاج مانند باد سرخ - جوشهاى خونى پوست بدن - دملها - شيرپنجه و بعضى زخمهاى ديگر اين صمغ را با سركه مخلوط و بر زخم ضماد مىكنند . اگر زخم سوزش داشته باشد بجاى سركه مىتوان كافور را با شير گاو مخلوط نمود .