طول مدت باردارى كمتر باشد افزايش خواهد يافت و اين نيز از شگفتيهاى قابل تامل در آموزشهاى قرآنى است كه مىتوان با كمك يافتههاى علمى روز آن را توضيح داد .
آيه 14 سوره لقمان يعنى
« وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى وَهْنٍ وَ فِصالُهُ فِي عامَيْنِ » .
به انسان درباره پدر و مادرش سفارش كرده و بيان مىدارد كه مادرش او را با زحمت حمل كرد و دوران شيرخوارگى دو سال ذكر مىكند .
از آيه 2 سوره حج چنين استنباط مىگردد كه كودك پس از تولد بايد در كنار مادر قرار گيرد .
امروزه اصطلاح هماتاقى
" Rooming in "
براى همين منظور توسط سازمان جهانى بهداشت و يونيسف به كار گرفته مىشود و توصيه مىشود كودك به فاصله نيم ساعت پس از ولادت به پستان مادر گذاشته شود و در توصيههاى اسلامى چيزى فراتر از هماتاقى ، يعنى در واقع همآغوشى مادر و نوزاد مطرح شده است . تماس هرچه نزديكتر مادر و شيرخوار ، لمس بدن ، بوييدن ، نگاهكردن و فكر كردن به كودك توسط مادر در افزايش ترشح پرولاكتين و اكسى توسين نقش دارد كه موجب افزايش شير مادر و تضمينى براى تداوم شيردهى است
شير مادر در احاديث و روايات
مسألهاى به اهميت تغذيه كودك با شير مادر كه در آيات متعدد قرآنى مطرح شده است ، طبيعى است كه در احاديث شريفه نيز به اشكال مختلف مورد بحث قرار گيرد .
شير مادر بهعنوان نمونهاى آشكار از لطف و عنايت پروردگار نسبت به انسان و جلوهاى از حكمت الهى در قالب مناجات ، ادعيه و رهنمودهاى بهداشتى ، حقوقى ، اجتماعى معصومين ( ع ) مطرح گرديده است .
- پيامبر اكرم ( ص ) در كلامى اعجازآميز مىفرمايد براى كودك هيچ شيرى بهتر از شير مادرش نيست . بررسيهاى علمى نشان داده است كه تركيبات شير مادر از هنگام ولادت كودك تا پايان دوران شيردهى با نيازهاى ويژه غذايى و ايمونوژيك كودك تناسب دارد و