در اين آيه هم به ابرار وعده داده كه زنجبيل بهشتى را كه پاكيزهتر و خوشبوتر است در جام شرابشان مىريزد .
در اين مقاله سعى گرديده در خصوص مصارف پزشكى زنجبيل توضيحاتى ارائه شود و با اهميت زيادى كه مىتوان براى اين گياه قرآنى قائل شد ، از فوائد آن در درمان بسيارى از بيمارىها بهعنوان مصارف پزشكى آن سود جست .
روش بررسى :
در اين بررسى از مرور بر مقالات علمى در خصوص كاربردهاى پزشكى زنجبيل و تفاسير معروف قرآنى بهرهگيرى شده است .
نتايج :
ريزوم گياه زنجبيل ، حاوى روغنى معطر است و شامل كامفن ، فلاندرين ، زنجبرين ، سينول و بورنوئل مىباشد . شركتهاى دستاندركار و فعال در زمينه فرآوردههاى گياهى ، زنجبيل را به صورت عصاره ، تنتور ، انواع كپسول يا روغن آن عرضه مىكنند تا از زايل شدن مواد آن جلوگيرى شود .
موارد و نحوه مصرف فرآوردههاى زنجبيل : ضد تهوع ، مقوى قلب ، ضد لخته شدن خون ، ضد باكترى ، آنتىاكسيدان ، ضد سرفه ، ضد سموم كبدى ، ضد التهاب ، ادرارآور ، محرك ، كاهش اسپاسم ، محرك سيستم ايمنى ، پايينآورنده كلسترول خون ، ضد نفخ ، افزايش ترشحات رودهاى - معدى ، علاج ناتوانى معده ، رودهها ، محرك هضم غذا ، اشتهاآور بوده و بيمارى قى و اسهال را هم بند مىآورد .
براى درمان تهوع ، گاز معده يا سوء هاضمه روزانه 2 تا 4 گرم ريشه تازه يا 3 تا 1 / 5 ميلى ليتر تنتور آن مصرف مىشود . براى بيماريهاى ناشى از سرماخوردگى ، تب ناشى از آنفلونزا ، گلودرد ، گرفتگيهاى ناشى از قاعدگى يا سردرد ، دو قاشق غذاخورى از دم كرده زنجبيل يا چندين ورق از ساقه ريشهدار تازه آن را بخور مىدهند ، . زنجبيل اثر گرمكنندگى روى قسمت بالائى مجراى تنفسى دارد .
براى درمان ورم مفاصل از آب ، عصاره يا چاى زنجبيل تازه به ميزان روزانه 4 گرم مصرف مىشود يا اينكه روغن آن را روى مفصل دردناك ماليده يا ريشه تازه آن را در