آرامسازى پيشرونده عضلانى براى دانشجويان مخصوصا دانشجويان پرستارى امرى ضرورى است . زيرا كاهش اضطراب منجر به افزايش تمركز و حافظه ، افزايش يادگيرى ، تسهيل مطالعه و احساس خوب جسمى و روانى در دانشجويان مىشود ( 9 هريوى ) با توجه به تجربيات پژوهشگر دانشجويان قبل از ورود به محيطهاى بالينى دچار اضطراب شديد ، ترس و وحشت شده مداوما سئوالهاى ناشناخته در ذهن دارند كه موجب اضطراب آنان گرديده است و چند روز اول كارورزى دانشجويان به دليل اضطراب بالا راغب به انجام كارورزى نمىباشند . بنابراين پيشنهاد مىشود به دانشجويان توصيه شود به آواى قرآن گوش بدهند و ذكر خدا را از ياد نبرند همچنين تمرينات آرامسازى پيشرونده عضلانى در برنامه درسى دانشجويان گذاشته شود و دانشجويان قبل از ورود به بخش اين تمرينات را انجام دهند تا مهارتهاى انطباقى در دانشجويان افزايش پيدا كند و بهتر بتوانند مهارتهاى بالينى را ياد بگيرند . مطالعه حاضر مىتواند فصل روشنترى را در آموزش پرستارى منطبق با واقعيتهاى بالينى به مطالعه بگذارد .
نتيجهگيرى :
با توجه به اثرات منفى اضطراب كه به مواردى از آن قبلا اشاره شد بايد گفت كه بخش عمده اضطراب به فرد و تظاهرات شخصى وى ارتباط دارد . در چنين حالتى عوارض منفى ناشى از اضطراب عمدتا فرد و تا حدودى خانواده ، همكلاسى و مددجويان را دچار مشكل مىسازد لذا خسارت آن در شخص مضطرب محدود نمىماند از آنجا كه دانشجوى پرستارى در زمينه حرفهاى خود و در موارد مشخص مثل آموزش بالينى با بيمار برخورد دارد لذا مىتواند علاوه بر وارد ساختن لطمه به كيفيت آموزش و ارائه خدمات اضطراب خود را با توجه به تأثير متقابل به بيمار نيز منتقل سازد درنتيجه اين تأثير واكنش اضطراب القاء در بيمار مجددا دانشجوى پرستارى و يا پرستار را در بخش و يا كار مستقيم بالينى تحت تأثير قرار مىدهد و بر اضطراب قبلى وى خواهد افزود . با در نظر گرفتن شيوه و كيفيت آموزش پرستارى و نيز زمينه مستعد براى ايجاد اضطراب در دانشجويان و پيامدهاى منفى ناشى از آن از جمله تأثير متقابل لازم است در درجه اول با شناخت كيفيت و درجه اضطراب به گروه دانشجويان پرستارى آموزش خاصى داده شود