و جلوگيرى از آلودگى آن مدد جست .
در اين مقاله براى پاسدارى از سه ركن اساسى محيط زيست يعنى آب ، خاك و هوا در تعاليم دينى ، به آيات و رواياتى كه در اين زمينه وجود دارد ، اشاره شده است .
واژگان كليدى :
قرآن ، احاديث ، منابع طبيعى ( آب ، خاك ، هوا ) .
مقدّمه :
ميان هر موجود زنده و طبيعت يا به عبارت ديگر ، محيط زيست پيرامونش رابطهاى متقابل وجود دارد . يكى از اين موجودات زنده انسان است كه به مدد نيروى تفكر و تعقل قادر است بر طبيعت مسلط گشته و طبيعت را آنچنانكه مىخواهد بر نيازهاى خويش منطبق سازد و در آن تغيير ايجاد كند .
امروزه با افزايش بىرويه جمعيت و بهرهبردارى بىحد و مرز از طبيعت از يك طرف ، و ورود آلايندههاى مختلف از سوى ديگر امكان فعاليت بشر مختل گرديده است ، با اين حال ، اسلام كه براى تكامل ابعاد مادى و معنوى بشر راه را نشان داده است ، اين مسأله را از نظر دور نداشته و مورد ارزيابى قرار داده است .
اسلام ، همواره تأكيد كرده است كه از نعمتهاى خداوند متعال با روشهاى مشروع ، صحيح و عقلانى بهرهبردارى و از اسراف و تبذير در آنها دورى شود .
بىشك بر پايه همين اصل ، جلوگيرى از آلوده نمودن هوا ، هدر دادن آب ، تخريب زمين مزروعى و پرهيز از اسراف و تبذير در آنها ، وظيفه همه اعضاى جامعه مىباشد .
البته مبانى حفاظت از محيط زيست از ديدگاه دينى هيچگونه تباينى با بهرهورى اصولى