است ( 9 ) .
صابرى در كتاب دانشنامه احاديث پزشكى آمده است :
- امام هادى عليه السّلام فرمودهاند كه : هنگامى كه درباره تب پيوسته يك روز در ميان از ايشان پرسيدند : قدرى عسل و شونيز ( سياهدانه ) ، برداشته و سه ليسه انگشت از آن خورده شود .
در اين صورت ، تب ، ريشهكن خواهد شد ، و اين هر دو ، مبارك هستند . خداوند متعال ، درباره عسل فرموده است :
يَخْرُجُ مِنْ بُطُونِها شَرابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُهُ فِيهِ شِفاءٌ لِلنَّاسِ
« 1 » ؛ از درون ( شكم ) آن ( زنبور ) ، شهدى كه به رنگهاى گوناگون است ، بيرون مىآيد . در آن ، براى مردم ، درمان است ( 7 ) « 2 » .
عسل از ديدگاه علم پزشكى
بقراط ، فيلسوف و حكيم يونانى قرن 4 قبل از ميلاد در كتاب خود به نام ملاحظاتى راجع به درمان زخمها ، مراقبت به وسيله عسل را توصيه مىكند . وى براى درمان سوختگى عسل و روغن را به صورت موضعى به كار مىبرده است . ( 15 )
ابو على سينا بزرگترين پزشك مسلمان قرن چهارم در كتاب قانون در طب مىنويسد :
عسل اندرون را تقويت ، نيرو را زياد و اشتها را باز مىكند . همچنين در جاى ديگرى كاربرد آن را به صورت نان عسلى و آرد گندم بر روى زخم توصيه مىكند و مىگويد عسل در بهم آوردن زخمهاى چركين كمك مىكند ( 10 ) « 3 » .
رئيسى در كتاب پرورش زنبور عسل مىگويد :
هامش
( 1 ) . نحل ( 16 ) ، آيه 69
( 2 ) . طب الائمهء عليهم السّلام ، ص 51 .
( 3 ) . طب الائمهء عليهم السّلام ، ص 51