نتيجه مىگردد از روغن اين گياه در حبشه براى مصارف تغذيه استفاده به عمل مىآيد . معادل 90 درصد اين روغن را اسيدهاى چرب مايع نظير اولئيك و 10 درصد آن را نيز اسيدهاى غير مايع نظير اسيد پلمتيك و اسيد استئاريك تشكيل مىدهد .
عكوب يا حرشف برى « 1 »
تركيب شيميايى :
اعضاى مختلف اين گياه داراى تانن ، نوعى ماده تلخ و يك رزين است . دانه آن نيز شامل يك ماده روغنى ، آميدون و مواد آلبومينوئيدى كمى مىباشد . طبق عقيده
H . Chultz
مواد مذكور در آلبومين دانه ، واقع در زير پوسته خارجى آن وجود دارد از اين نظر براى درمان بيماريها ، مصرف دانه لهشده آن توصيه گرديده است .
زنجبيل شامى « 2 »
تركيب شيميايى :
ريشه اين گياه داراى 40 درصد اينولين است كه مقدار آن در پائيز به حد اكثر مىرسد اينولين چون نخستينبار در اين گياه كشف گرديد ، از اين جهت به نام
Jnula
نامگذارى شده است .
از تقطير ريشه اين گياه مقدار كمى اسانس ، مخلوط با توده چسبندهاى مركب از آلانتولاكتون « 3 » ايزوآلانتولاكتون حاصل مىشود ايزوآلانتولاكتون به فرمول
( C 6 H 8 O ) N
است و به صورت گوگرد بلورى سفيدرنگ به دست مىآيد . در گرماى 115 درجه ذوب مىشود به مقدار كم در الكل رقيق و به مقادير زياد در الكل مطلق ، اتر و كلروفرم حل مىگردد . در آب غير محلول است .
مادهاى به نام هلنين « 4 » ( به مقدار 1 تا 2 درصد ) كه به غلط هتروزيدى تصور مىرفت در واقع از ايزوآلانتولاكتون مركب مىباشد .
هلنين به فرمول
C 21 H 28 O 3
و داراى حالت تبلور به صورت ذرات كوچك و منشورى شكل است فاقد بو و بدون رنگ مىباشد . در گرماى 115 درجه ذوب مىشود . در آب غير محلول و در الكل اتر ، كلروفرم و روغنها به مقادير زياد حل مىگردد . آلانتول را مىتوان با فشردن توده متبلور ، به مقادير كم و به صورت مادهاى روغنى به دست آورد .
هامش
( 1 ) -Silylum Marienum( 2 ) -Ynulahenium( 3 ) -Alantolactone( 4 ) -Helenine