ايمنى در بدن به وجود آورند ، يعنى مىتوانند خاصيت آنتىژن داشته باشند اما با قدرت كمتر .
پروتئينهاى خود بدن قادر به ساختن آنتىژن نيستند . اما اگر از شخصى به شخص ديگر وارد شدند ، اين خاصيت را پيدا مىكنند مثل تزريق خون ناسازگار يا مثلا در پيوند نسجى از يك فرد به فرد ديگر ممكن است حساسيت نشان داده شود و پيوند نگيرد ، اما در دوقلوها كه خونشان يكى است اين عمل انجامپذير است .
آنتىكورها
موادى كه بر عليه سم وارد شده ميكروبها و يا مواد وارد شده ديگر در بدن ، بهوجود مىآيد آنتىكور ناميده مىشود .
آنتىكور اغلب از مولكولهاى گاماگلوبولين مىباشند و بعضى از آنها از نوع الفا يا بتاگلوبولين هستند اما از نظر نيرو مثل يكديگرند . واكنش آنتىكورى بدن بيشتر در مقابل همان آنتىژن اختصاصى است يعنى هر آنتىژنى كه آنتىكور به وجود آورد ، آن آنتىكور ضد همان آنتىژن رقيب خود مىباشد براى آنتىژنهاى ديگر نمىتواند عرض اندام كند .
آنتىكور مىتواند در هر قسمت از سيستم بافت رتيكولو آندوتليال ( بافت همبند ) بهويژه در گرههاى لنفى مغز استخوان و حتى دريافت لنفى ، ديواره دستگاه گوارشى و معده و رودهها ساخته شود . محلى كه آنتىكور ساخته مىشود با محلى كه آنتىژن يا عامل بيمارىزا وارد شده است ارتباط نسبى دارد ، مثلا اگر آنتىژن در پوست وارد شد ، آنتىكور در گرههاى لنفى مىباشد كه آن را ( پشك ) نامند اين موضوع در امر معالجه و پاكسازى بدن خيلى مؤثر است زيرا :
هر عضوى كه بيمار شده است بايستى داروى ضد درد همان عضو را به كار برند ، براى اينكه بيمارى در محل برخورد آنتىژن به عضو به وجود مىآيد لذا مىتوان گفت كه داروها عامل كمكدهنده به سلولهاى سازنده آنتىكور مىباشند .
تعداد آنتىكورهاى بهوجود آمده به چه چيز بستگى دارد ؟
بدن يك فرد مىتواند در هرآن مقدار زيادى آنتىكور بهسازد و به آنتىژنهاى وارد شده جواب مثبت دهد . اين در صورتى است كه تعداد آنتىژنهاى وارد شده يكسان باشند ، اما اگر يكى از اين آنتىژنها قوىتر باشد پاسخ آنتىكورها فقط به همان نوع قوىتر است .