انسانها خيلى دوستداشتنى هستند ، زيرا مطالب را خيلى زود فرا مىگيرند ، پس چرا راه صحيح تغذيه را نمىدانيم ؟ !
گوجهفرنگى « 1 » از خانوادهء سولاناسه
تركيب شيميايى : در ميوهء آن اسيد اگزاليك و در ميوهء نارس آن ناركوتين كه يك مادهى سمى است وجود دارد در برگ آن روتين مشخص شده است . اسيد سيتريك ، اسيد ماليك و سولانين در آن گزارش شده است . در گوجهفرنگى ويتامينهاى
A
و
B
و
C
، فروكتوز ، گلوكز ، سوكروز و يك كتوهپتوز وجود دارد . در گوجهفرنگى رسيده اسيدهاى امينه اصلى به جز تريپتوفان تأييد شده است .
كاروتنوئيد ، بتاكاروتن و ليكوپن و يك گلوكو آلكالوئيد و توماتين و كمى سولانين در ميوهء گوجهفرنگى وجود دارد .
در تخم گوجهفرنگى دوگلوبولين آلفا و بتّا به دست آمده است . در برگهاى آن آلكالوئيدهاى توماتين و توماتيرين ( كه ضد قارچ است ) يافت مىشود ، اين موّاد در ريشهى آن نيز وجود دارد .
در گوجهفرنگى رسيده ، پروتئين ، چربى ، هيدرات دوكربن ، كلسيم ، فسفر ، آهن ، سديم ، پتاسيم ، ويتامين
A
و
C
، تيامين ، ريبوفلاوين و نياسين وجود دارد .
خواص درمانى : ميوه نارس آن سمّى است . از برگ آن به احتياط استفاده مىشود زيرا آن هم سمّى است . براى مسلولين و تبهاى مقاوم و رفع ورم ملتحمهء چشم و در كمبود ويتامين
C
از ميوهء گوجهفرنگى استفاده مىشود . از آب جوشيدهء آن براى دفع آفت كلم ( كاترپيلار ) استفاده مىشود .
هامش
( 1 ) -LICOPERSICUM ESCULENTUM