ممانعت مىكرد . پس كو آن كوس و كرناى گوشخراش غول صنايع داروسازى مدرن كه با تبليغات پرسروصداى خود گوش فلك را كر كرده است ؟ اگر دانشمندان نتوانند جلوى ضرر آسپيرين را ، كه يكى از رايجترين و پرمصرفترين داروها در جهان كنونى است ، بگيرند چگونه مىتوان در مورد اصلاح ساير داروها به آنان اميدوار شد ؟
پس آن قانون اجتماع داروها كه اثرات توأم داروها را در بدن مورد مطالعه قرار مىدهد چرا در اين مورد و هزاران مورد نظير آن عملا به كار نمىآيد و به درد نمىخورد ؟ شكى نيست كه آسپيرين داروى بسيار خوبى است و بيمار را از رنج و درد مىرهاند و براى كسى كه در نيمههاى شب از درد دندان به خود مىپيچد و خواب و آرام بر او حرام شده است ، بهمنزله يكى از بزرگترين نعمتها و موهبتها است ولى مشروط بر آنكه زخم معده و خونريزى روده و كمخونى به وجود نياورد ، خاصّه آنكه غالبا كسانى به علت دردهاى دايم و طولانى ، آن را مثل نقل و نبات مىخورند . بنابراين ، چنين داروى خوب و مرغوبى را بايد اصلاح كرد و جلوى ضررش را گرفت تا واقعا بتوان بدون كوچكترين ترس از ضرر و زيان ، آن را مصرف كرد . عدهاى از دانشمندان با مطالعات فراوان خود كوشيدند كه با افزودن يك ماده شيميايى به آسپيرين از اثر تحريكى آن روى مخاط معده و بروز زخم و خونريزى مانع شوند . اين ماده عبارت است از دى هيدروكسى آمينواستات آلومينيوم « 1 » ولى هيهات كه نه تنها نتيجه مطلوبى از اين ماده ، كه نامش به اين درازى است ، عايد نشد بلكه اگر نتيجهبخش هم باشد پس از ده سال يا بيست سال ديگر ، در مطالعات بعدى كه دانشمندان به عمل خواهند آورد ، ثابت خواهد شد كه اين هم يك اشتباه بيش نبوده است ، همانطور كه مدت هفتاد سال است آسپيرين را با فناستين و
هامش
( 1 ) .Dihyd roxyaminoacetate d ' aluminium