معالجه كرده و به هيچ وجه داروى ديگرى براى آنها ، در تمام مدت درمان ، تجويز نكردند و براى اينكه هيچگونه عامل روحى در معالجه اين بيماران دخالت نداشته باشد ، داروهاى تجويز شده را به نام داروهاى ضد رماتيسم و ناميدند . قرصهاى آسپيرين را به رنگ قهوهاى درآورده و ماده تلخى به آن افزودند تا بيماران تصور نكنند به آنها فقط آسپيرين داده مىشود . به اين ترتيب ، يكدسته از بيماران را مدت سه ماه به وسيلهء كورتيزون و دسته ديگر را مدت سه ماه با آسپيرين معالجه كردند . كليه اين بيماران در جريان مدت يك ماه در بيمارستان بسترى بوده و دو ماه در خارج از بيمارستان تحت نظر بودند ، بهطورى كه روىهمرفته مدت سه ماه مشغول درمان بودند .
چون كليه بيماران در هريك از دو گروه در شرايط كاملا مساوى قرار گرفته بودند ، بنابراين ، طبق موازين علمى نتايج را مىتوانستند با يكديگر مقايسه كنند لذا پس از ختم اين عمليات ، بيماران مزبور را از نظر قواى بدنى ، حركت دستها و پاها و تغييرات خونى مورد آزمايش قرار داده و با كمال حيرت مشاهده كردند كه آسپيرين از حيث تأثير و فايده كاملا معادل با كورتيزون بوده ولى ضررهاى كورتيزون را ندارد .
مجلهء طبى انگليسى « 1 » در اينباره صريحا چنين نوشت : « حقيقتا ، جاى خوشوقتى است كه مىبينيم نتيجه عملى تحقيقات عديدهاى كه طى سالهاى اخير دربارهء كورتيزون انجام گرفته به اين نتيجه رسيده است كه كشف كردهاند آسپيرين ، بهترين و مطمئنترين دارو براى معالجه رماتيسم مفصلى حاد است » . پس از اين تفحصات و تجسسات طبى ، آسپيرين كه تا آن زمان يك داروى ساده به شمار رفته و براى تسكين سردرد و يا دنداندرد تجويز مىشد ، مقام و منزلت عالىترى در عالم پزشكى پيدا كرد و موارد استعمال آن در امراض مختلف روزافزون شد بهطورى كه ، كمكم در نقرس ،
هامش
( 1 ) .British Medical Journal