شود اكرچه كاهى در مدّت 20 دقيقه عمرش بسر ايد و اين بقاى فوق العاده و كثير الوقوع حيات در وقتيست كه غريق بوساطت خوف يا برودت به حالت غشى در امده و حوائج بدنيّه بنهايت قلّت رسد ولى تحمّل فقدان هوا را در اين مدّت طاقت آورده باشد
مسئلهء ديكر كه اهمّيتش كمتر از اوّل نيست استدامهء علاج و جدّ و جهد شديد پرستارانست كه جز پس از زمان طويل كه مثلا 10 ساعت باشد نبايد مأيوس از علاج كردند چه مكرّر اتّفاق افتاده كه غريقى بعد از ده ساعت مواظبت و حركات تنفّس مصنوعى متمادى به هوش امده
همينكه غريق را از اب دراوردند فرصت را غنيمت شمرده بلا تامّل او را به منزل برده و اگر مسافت بسيار است در همان جا لباسش را كنده و با پارچهء گرمى بدنش را خشكانيده و به روى زمين يا رختخواب خوابانيده و سرش را قدرى بلندتر قرار دهند و هركز بعقايد باطلهء عوامانه توسّل نجويند كه به خيال خود براى اخراج ابى كه در شكم وارد شده ان بيچاره را سرازير و معلّق مىنمايند و حال آنكه از تجربه معلوم شده كه مقدار ان اب منتهى بيك تا دو پياله رسد پس اين حركت وحشيانه علاوه بر عدم منفعت تتمّه حيات را نيز از دست ببرد و عمل طبيب و پرستاران را هم بيحاصل نمايد براى آنكه رطوبت و مخاطى را كه منع ورود هوا را بدهن و بينى مىنمايد خارج كنند چند ثانيه
حفظ صحت ( فارسى ) — صفحة 245
مساهمون: ميرزا علي خان ناصر الحكماء
ص٢٤٥