و وزنش نقصان نمود و مبتلا باسهال كرديد مجدّدا غذاى ويرا حصر بشير كنند كلّيّة قبل از شش ماهكى ابدا غذا نبايد خورانيد چه غذاى قبل از موقع يعنى خوراندن حريره و اش و ابكوشت قبل از شش ماهكى سبب اصلى سوء تغذيهء طفل و امراض حادثهء از ان شود و اكر اتفاقا زنده ماند بكساحة و نرمى عظام مبتلى شود و اكر از به دو ولادت بطفل غذا دهند مخاطرات مزبوره بطريق اولى حادث كردد
فطام - از شير كرفتن طفل بايد با احتياط و تدريجى شود و خجستهترين موقع ان هنكام كم شدن شير مادر و نموّ كامل طفل و مخصوصا بيرون امدن دندانست و اقلّ مدّت عبارتست از 21 ماه چنان كه حقّ جلّ علا فرموده
وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً
و كمال ان عبارتست از دو سال تمام كما قال اللّه تبارك و تعالى
وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ
ولى هركز نبايد مدّت شير از يك سال كمتر باشد بلكه بوساطت لزوم ده دندان ابتدائى براى غذا از 15 تا 18 ماه كمتر هم جايز نيست و زايد بر دو سال هم خالى از منقصت نباشد
پس از آنكه از روى سنّ و دندان هنكام فطام تعيين شد بايد ملاحظه خروج دندان را نمود كه در ان ضمن طفل را از شير نكيرند بلكه در فاصلهء روئيدن دندانى با دندانى ديكر و در فصل بهار و پائيز نه در تابستان از شير بكيرند ولى زمستان هم بد نيست