برگزيده :
و چنان دانستهاند كه بايد در زمان ناخوشى و مرض به طبيب حاذق رجوع كرد ، با اينكه فائده طبيب در زمان صحت است كه حد هريك از ملزومات و ضروريات آن را از هر مقوله تعيين كند و آن شخص هم از قرار تشخيص و تعيين طبيب و دستور العمل آن عمل كند و تخلف نورزد تا اينكه اين مدت عمر را در افضل احوال باشد و مبتلا به امراض و علل نگردد . . .
مجملا عرض مىكنم كه انسان با اين شرافت و بزرگىشان ، كمتر از شمع نبايد باشد كه هر جاهل نادان در روشن كردن شمع در فكر اسباب حفظ آن از فانوس و غيره مىباشد . . .
و افراد انسان هم ، از شدت آز و حرص در مأكل و مشرب و مشتهيات جسمانى و نفسانى ، خود را كمتر از شمع فرض نمودهاند ، و به هيچ وجه حفظ الصحه به عمل نمىآورند . . . .
حفظ الصحة ناصرى ( فارسى ) — صفحة 64
مساهمون: محمد كاظم گيلانى
ص٦٤