يك كف بخورد بعمر طبعى رسد و از شخصى نقل مىكنند كه مىگفت بسيار پير و ضعيف شده بودم و يك سال متواتر اين دواء را خوردم از نو جوان شدم و دويست و پنج سال كه عمر من است و تجربهكاران هندى مىنويسند كه درين دارو آب حيات است تا وقتى كه باز نيآورده است اگر يك جا كرده بسايند و بروغن و شهد آميخته بخورند در چهل روز قوت جوانى از سر نو بظهور برسد و اين گياه از اسرار حكماء است و گل موندى نيز اگر چهل روز بخورند همين خاصيت دارد و بيخ او را اگر يك سال متواتر بخورند فوايد كثيره بظهور رسد و اگر بيخ و برگ خشك كرده سائيده با شير گاو و شكر سه روز متوالى بخورند در جماع افزايد و مىگويند كه اگر مندى را بدون آب بلع نمايد يك سال آزار چشم نشود و اگر دو دانه بلع نمايد دو سال همچنين حكم هر دانه راقم هم در ايام خوردسالى موندى ما بدون آب بلع نموده بود تا مدت مديد از آزار چشم محفوظ ماند و عم مرحوم عرق مندى را در خفقان و تقويت دل و مراق استعمال مىفرمودند و گاهى نصف گاو زبان و نصف مندى را با هم مخلوط كرده عرق كشيده براى امراض مذكوره مىدادند گاهى تنها و گاهى همراه ادويه و معاجين قلبيه و اگر چوه مندى را نيم ماشه يا برگ تنبول در سرما بخورد حرارتى در مزاج پيدا آرد و براى امراض بارده و تقويت باه مفيد بود طريق چوه اينست بگيرند مندى را و در آب تر كنند بقدرى كه نم بردارد و بعد از آن با روغن ياسمين يا با ديگر روغن خوشبو مندى را از دست بمالد آنقدر كه بسيار چرب نشود پس بطريق چوه اگر چوه بگيرند و اگر شش تانگ روغن مندى را ناشتا تا چهل و يك روز بخورد و در اين مدت از جماع دور باشد بعد از ان در قوت باه قدرت ايزدى مشاهده نمايد و طريق روغن اينست كه مندى با برگ و بيخ و گل بگيرند و اندكى اب بپاشند و كوفته بيست سير شاه جهانى شيره بگيرند و با پنج ؟ روغن كنجد بجوشانند تا شيره فانى شود و پتل باقيماند و اگر بدين طريق مدومت نمايند ؟ ؟ ؟
تأليف شريفى ( فارسى ) — صفحة 194
مساهمون: هوشيارى
ص١٩٤