به نامهاى رأس و ذنب بود كه به كار اختيارات ميآمد ؛ و اما اسامى و اشكال بروج :
حمل ، در معنى فروردين ، به شكل گوسفند ، صاحب ستارهء مريخ .
ثور ، در معنى ارديبهشت ، به شكل گاو ، صاحب ستارهى زهره .
جوزا ، در معنى خرداد ، به شكل دو انسان متصل به هم ، صاحب ستارهى عطارد .
سرطان ، در معنى تير ، به شكل خرچنگ ، صاحب ستارهء قمر .
اسد ، در معنى مرداد ، به شكل شير ، صاحب ستارهء شمس ( آفتاب ) .
سنبله ، در معنى شهريور ، به شكل زنى كه دستهاى سنبله در دست داشته باشد ، صاحب ستارهء عطارد .
ميزان ، در معنى مهر ، به شكل ترازو ، صاحب ستارهء زهره .
عقرب ، در معنى آبان ، به شكل عقرب ، صاحب ستارهء مريخ .
قوس ، در معنى آذر ، به شكل مردى كه كمان كشيده است ، صاحب ستارهء قوس .
جدى ، در معنى دى ، به شكل بز ، صاحب ستارهء زحل .
دلو ، در معنى بهمن ، به شكل مردى كه با دلو آب از چاه ميكشد ، صاحب ستارهء زحل .
حوت ، در معنى اسفند ، به شكل ماهى ، صاحب ستارهء مشترى .
پس از آن دانستن احوال و ذات و صفات بروج و ستارگان آنها ، از طبيعت و سعد و نحس و منقلب و ثابت و ذوجسدين و عناصرشان از آتشى و خاكى و بادى و آبى و طبيعت اشكال تا با فالخواه و سئوالات و خواستههاى او تطبيق كرده جواب بدهد .
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 180
مساهمون: جعفر شهرى باف
ص١٨٠