كربلا ) « 30 » مطابق حضرت حسين ميدانستند و از نذرهايشان ، نان شيرينى . نان و ماست . نان و خرما . پول به فقير مستحق . خرج راه زائر بىبضاعت . طى طريق پياده . بيتوته و احياء در حرم . چهل صبح جمعه زيارت با پاى پياده كه در اين نذر اخير ردخور ندانسته آن را سكه به مهر « 31 » پنداشته بدان عقيدهى بدون شك ميورزيدند اگرچه خواهش و حاجتى غير ممكن بوده باشد .
از شنيدههاى معجزات حضرت عبد العظيم اينكه شيخ باقر نامى كفاش در همسايگى منزلمان ميگفت سى و نه صبح جمعه براى حاجتى به زيارتشان رفتم و چون جمعهى چهلم رسيد از نيمهشب آن شب بىسبب تبى عارضم گرديد كه تا صبح شنبه بيهوش افتادم و چه معجز از اين بالاتر كه اگر موفق شده حاجتروا ميگشتم از آنجا كه درخواستم غير شرعى بود خسر الدنيا و الآخره ميشدم . و اما دربارهء خود حضرت آوردهاند كه ايشان بعد از چهار پشت به امام حسن مجتبى ميرسيد و از عباد و زهاد زمان خويش بوده ، از ستم سلطان وقت متوارى و به شهر رى رسيده ، در باغى كه محل مدفنشان مىباشد پنهان و جاسوسان خبر حضورش رسانيده طاق مخفىگاهش را كه زيرزمين ، يا سردابهاى بوده بر سرش كوبيده در همانجا و اصل به لقاى حق ميشوند .
ديگر سفرها
سفرهاى طولانىتر مانند قم و مشهد رضا بطريق اولى تابع شرايطى ميگرديد كه هر مسافرت به قم كمتر از چهار روز و سفر مشهد كه كمتر از يكى دو ماه به طول نميانجاميد كه حد اقل چهار روز مدت رفتن و چهار روز طول برگشتن آن و لا اقل
هامش
( 30 ) . هركه حضرت عبد العظيم را در رى زيارت كند چنان است كه حسين را در كربلا زيارت كرده است .
( 31 ) . پذيرفته ، بدون برو برگرد ، نظر به مسكوك رايج .