محبوس ساخت و تجارتخانه را متصرف گرديد . چايلد محاصره دريائى را سختتر نمود و تعدادى از كشتىهاى هندى را در مجاورت بندر توقيف و با خود به بمبى برد . اين بار حاكم سورت براى تلافى انگليسىهاى سورت را غل و زنجير كرده و در زندان نگاهداشت . از طرف ديگر سيدى حاكم جنجير
Jangira
كه سمت دريادار اورنگزيب را داشت با قواى خود در جزيره بمبى پياده شد و نواحى اطراف آن را اشغال و قواى انگليسى را در قلعه محاصره نمود .
باوجوديكه قواى سيدى نتوانستند قلعه را متصرف گردند ولى سرانجام چايلد تسليم اورنگزيب شد و مبلغ 000 / 150 روپيه غرامت پرداخت و كشتىهائى را هم كه گرفته بود مسترد نمود . در برابر اورنگ زيب نيز بموجب فرمان 4 ژانويه 1690 به انگليسىها مجددا اجازهء تجارت آزاد در هندوستان را داد و آنها را به وضع اول برگرداند . و انگليسىهاى زندانى را پس از 16 ماه آزاد نمود .
( جلد اول - ص 227 .
Dunbar . A History of India . 2 vol . London . 1943
)
شمارهء 117
در تاريخ 23 ژوئن 1661 يك « معاهده ازدواج » بين انگلستان و پرتغال به امضاء رسيد و كاترينا
( Dona Catherina de Gusman )
دختر جوان چهارم
( Joao )
و دوك - براگانس
( Braganca )
و پادشاه پرتغال به عقد نكاح چارلز دوم پادشاه انگلستان درآمد .
بموجب اين معاهده شهر و قلعه طنجه و بندر و جزيره بمبئى جزء جهيزيه عروس « به پادشاه انگلستان و جانشينان و اعقاب او براى هميشه » واگذار گرديد .
اما فرماندهان پرتغالى در هند به بهانههاى مختلف از تحويل بمبئى خوددارى ميكردند تا اينكه بالاخره در تاريخ 18 فوريه سال 1665 تحويل و تحول صورت گرفت . و كمى بعد بموجب فرمان 27 مارس 1669 چارلز جزيرهء بمبى را « براى هميشه بشركت هند شرقى لندن » در ازاء پرداخت 10 ليره اجاره سالانه واگذار نمود .
از طرف ديگر ازدواج چارلز و كاترين كه ترتيب آن توسط نخستوزير كلارندن
Clarenden
داده شده بود منحصرا جنبه سياسى داشت و چارلز مثل گذشته با معشوقههايش سخت سرگرم بود و ملكه در انزوا مىزيست ولى باوجوديكه فرزندى در ميان نبود چارلز با پيشنهاد طلاق مخالفت مىنمود . سرانجام چند سال پس از مرگ شوهرش كاترين بسال 1692 به ليسبون بازگشت و در سن 67 سالگى وفات يافت . ( 1705 م ) .
شمارهء 118
بندر وراول
Vera ? val
در جنوب شبهجزيره كتيور
( Kathiawar )
و در 210 ميلى بمبئى واقع شده و با بندر قديمى سومنات كه معبد مشهور آن ( سومناته
Soma - na ? th
نام الهه شيوا ) در سال 415 ه ( 1025 ميلادى ) توسط سلطان محمود غزنوى ويران گرديد فاصله كمى دارد . ( درباره سومنات ر ك - تاريخ فرشته . كتاب ياد شده ) .
شهر وراول نسبتا جديد است و به استناد سنگ نبشتهاى به زبان فارسى و سانسكريت