تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — صفحه 292

فِي بُيُوتٍ متعلق بمشكوة است يعنى آن مشكاة در خانهايى باشد كه أَذِنَ اللَّهُ دستورى داده و امر كرده خداى تعالى أَنْ تُرْفَعَ اينكه برداشته شود آوازها در وقت دعا و استغاثه . بعضى گفته‌اند كه مراد از رفع بيوت بلندقدر و بزرگ مرتبه داشتن آن بيوتست وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ و ياد كرده شود در آن خانها نام خداى تعالى . در كتاب كمال الدين و تمام النعمه ابو حمزهء ثمالى از حضرت ابى جعفر محمد بن على الباقر عليهما السلام روايت كرده كه قول تعالى كه فرموده : فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ ، هى بيوت الانبياء و الرسل و الحكماء و الأئمة الهدى . و در روضهء كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه « هى بيوت النبى صلّى اللَّه عليه و آله » يُسَبِّحُ لَهُ تنزيه مىكند مر خداى تعالى را از آنچه لايق بشأن او نباشد فِيهَا در آن خانه‌ها بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ بصبحگاه و شبانگاه رِجالٌ مردانى كه در غايت استغراق در عبادت لا تُلْهِيهِمْ مشغول نميسازد ايشان را تِجارَةٌ خريدن متاع وَ لا بَيْعٌ و نه فروختن آن عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ از ياد كردن خداى تعالى وَ إِقامِ الصَّلاةِ و از پاى داشتن نماز اصل اقام اقامة است كه تا را به جهت خفت حذف كرده‌اند وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ و از دادن زكات در من لا يحضره الفقيه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه « كانوا اصحاب تجارة فاذا حضرت الصلاة تركوا التجارة و انطلقوا الى الصلاة و هم اعظم اجزا ممن لا يتجر » يعنى اين رجال بودند جماعتى كه تجارت ميكردند پس چون وقت نماز ميرسيد ترك آن تجارت ميكردند و متوجه ميشدند بسوى نماز كه آن تجارت اخرويست و اجر ايشان بزرگترست از اجر آنها كه بدون شغل تجارت به نماز حاضر ميشدند و متوجه بسوى نماز ميبودند يَخافُونَ آن رجال اينصفت دارند كه ميترسند با وجود مبادرت بطاعت و عبادت يَوْماً روزى را كه تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ مضطرب شود از هول دهشت در آن روز دلها وَ الْأَبْصارُ و ديده‌ها و اين رجال ذكر خدا و اقامت نماز و ايتاء زكات به جهت آن