ميدانى و مصادر اللغهء زوزنى و غريب القرآن عزيرى را حفظ كرده است « 1 » . در مورد نام پدر او و نسبت به آن اختلاف است دارقطنى و ابن ماكولا و ديگران « عزيز » و « عزيزى » نقل كردهاند ولى ابن نجّار از كسانى كه كتاب او را انتساخ كردهاند نقل مىكند كه « عزير » و « عزيرى » ديدهاند و نيز گويد استادم شيخ ابو محمّد بن الاخضر نسخهاى از غريب القرآن به خط مصنف ديده كه اين جمله در آخر آن آمده : « كتبه محمّد بن عزير » . آنان كه عزيزى را ترجيح دادهاند گويند نسبت به عزير « عزرى » مىشود نه « عزيرى » « 2 » . مؤلّف وجوه قرآن نيز « عزيرى » ضبط كرده است .
غريب القرآن سجستانى نيز از كتابهائى است كه سيوطى در تأليف كتاب الاتقان از آن استفاده كرده و در مقدّمهء كتاب خود از آن نام مىبرد « 3 » . اين كتاب در سال 1295 هجرى قمرى در حاشيهء « تبصير الرحمن و تيسير المنّان » در قاهره چاپ شده سپس در سال 1325 ق بعنوان « غريب القرآن المسمّى بنزهة القلوب » بطبع رسيده است « 4 » .
بروكلمن در كتاب خود نسخ متعددى از اين كتاب نشان داده است « 5 » ،
هامش
( 1 ) - معجم الادباء ، ياقوت حموى ، ج 5 ص 208
( 2 ) - بغية الوعاة ، سيوطى ، ص 72
( 3 ) - الاتقان فى علوم القرآن ، سيوطى ، ج 1 ص 7
( 4 ) - معجم المطبوعات العربيه ، يوسف سركيس ، ص 1008
( 5 ) - تاريخ ادبيات عرب ، بروكلمن ، ج 1 ص 123 ، ملحقات ج 1 ص 183