سَحيق :
آنچه بسيار نرم ساييده باشند .
سُخُونت :
گرمى
سرشتن :
مخلوط كردن
سَرَطان :
خرچنگ
سُرين :
نشستگاه آدمى
سَفَرجل :
به
سُفره :
مقعد
سَفوف :
داروى كوبيدهء غربال شده غير معجونى را گويند كه در كف دست ريخته و خورده شود .
سَلْخُ الحَيّة :
پوستى كه مار در ايام بهار مىاندازد .
سِمَن :
چاقى
سميد :
نان سفيد بدون سبوس
سه گهرى :
در زبان اردو به معناى سه ساعت مىباشد .
سيماب :
جيوه
ش
شافه :
شياف
شِتالنگ :
استخوان پاست كه ميان بندگاه پا و ساق واقع است و به عربى بدان كعب گويند .
شَحم :
پيه
شَرَج :
نام عصبى است كه ما بين بيضه و حلقهء مقعد واقع است .
شَرْط :
تيغ زدن
شَعْر :
مو
شِقاق :
تركيدگى ، شكاف