برادران مؤمنش جلو گرفت .
خوشا به حال كسى كه براى خدا فروتنى كرد و در آنچه خدا به او حلال كرده است زهد پيشه كرد بىآنكه از شيوهء من روى برتابد و رونق دنيا را به سويى فكند بىآنكه از سنّت و كردار من ، ره به كژى گزيند ؛ و از اخيار خاندان من كه پس از من خواهند بود پيروى كند و از اهل كبر و فخر و دنياطلبى دورى گزيند ؛ كسانى كه بر خلاف سنّت من بدعت مىنهند و به راهى جز شيوه و كردار من مىروند .
خوشا به حال مؤمنى كه مالى را جز از راه معصيت و خلاف به دست آورد و آن را در غير گناه خرج كرد و به تهيدستان و كم توشگان داد .
خوشا به حال كسى كه با مردم خوشرفتارى كرد و كمك خود را به آنها دريغ نورزيد و شرّ خود را از آنها بگرداند .
خوشا به حال كسى كه در مخارج خود ، ميانهروى در پيش گرفت و افزودهء درآمدش را به نيازمند بخشيد و از سخن زيادى خويشتندارى كرد و از كردار زشت باز ايستاد .
چند پند حكيمانه
[ 191 ] معلّى بن محمّد در حديث مرفوعى به نقل از برخى حكما [ كه به گفتهء علامهء مجلسى مقصود امام معصوم است ] روايت كرده كه فرمود : همانا سزاوارترين كسانى كه بايد آرزوى ثروت براى مردم بكنند بخيلان هستند ، زيرا هنگامى كه مردم ثروتمند شوند ، دست از اموال آنان بشويند ؛ و سزاوارترين مردم براى بهبود وضع ديگران ، عيبمندان هستند ، زيرا اگر مردم خوب شوند عيب آنها را نجويند . همانا بيخردان سزاوارترين مردمند در اينكه شكيبايى مردم را خواهان باشند ، زيرا نياز بدان دارند كه بيخرديشان ناديده گرفته شود ، ولى بر خلاف اين واقعيت ، بخيلان تهيدستى مردم را خواهانند و انسانهاى معيوب ، تبهكارى ديگران را آرزو مىكنند ، و گنهپيشگان نابخردى مردم را طالبند ، و حال آنكه فقر ، موجب نيازمندى به شخص بخيل است ، و در فساد و تبهكارى عيبجويى زشتكاران نهفته است ، و در نابخردى تلافى كردن به نافرمانى و گناهان