ماسكه : قوّتى است كه غذا را گيرد مدّت طبخ هاضمه . ( منتهى الارب )
ماهيّت : چگونگى ، چيستى . ( آنندراج )
مبخّر : بخاركننده . ( لغت نامهء دهخدا )
مبرود : مورد سرما قرار گرفته ، سرما زده . ( لغت نامهء دهخدا )
متأذّى : آزار بيننده و اذيّت شونده . ( لغت نامهء دهخدا )
متجزّى : پارهپاره گرديده . ( لغت نامهء دهخدا )
متحلّل : حل شونده . ( لغت نامهء دهخدا )
متخلخل : پوك ، سوراخ سوراخ . ( منتهى الارب )
مترصّد : در كمين نشسته ، مراقب . ( آنندراج )
متشرّب : نوشنده . ( لغت نامهء دهخدا )
متشنّج : آنكه تشنج دارد و تشنج آن است كه در عضلات چنبر گردن حاصل شود . ( لغت نامهء دهخدا )
متّصف : ستوده و وصف شده . ( لغت نامهء دهخدا )
متعسّر : سخت و دشوار و مشكل . ( ناظم الاطبّاء )
متفتّت : ريزريز شده . ( آنندراج )
متفرّق : پراكنده . ( لغت نامهء دهخدا )
متّفق بودن : هم عقيده بودن . ( آنندراج )
متّفق : هم رأى ، هم عقيده . ( لغت نامهء دهخدا )
متقارب : نزديك يكديگر كردن . ( لغت نامهء دهخدا )
متكاثف : آنچه سطبر و ضخيم و كدر شده است . ( لغت نامهء دهخدا )
متلوّن : رنگارنگ . ( منتهى الارب )
متهوّر : آن كه در چيزى به بىباكى افتد و سهو و خطا كند . ( ناظم الاطبّاء ) ؛ بىباك . ( تكملة الاصناف )
مجرّب : كار آزموده ، آنكه صاحب تجربه است . ( لغت نامهء دهخدا )
مجمّد : چيزى رقيق كه از سردى بسته شده باشد . ( لغت نامهء دهخدا )
مجنن : جنونآور . ( لغت نامهء دهخدا )
مجوّز : تجويز شده و با جواز و اجازه . ( لغت نامهء دهخدا )
مجوّف : كاواكدار ، اندرونهدار ، شكمدار . ( منتهى الارب )
رساله افيونيه ( فارسى ) — صفحة 184
مساهمون: عماد الدين محمود بن مسعود شيرازى
ص١٨٤