بخشندكاه جند بادامى بديد آيذ و باز جند خيار بادرنكى كردذ ، و سديكر بخايه بوذ كه او را غر خوانند ، و اين دو كونه فتق نبوذ بحقيقت و ان بيشين فتق بوذ بحقيقت ، و نشان اين آن بوذ كجن ستان بخسبد « 1 » مرغنده بروذ و به همان جاى كه مرغنده بوذ « 1 » شكاف بديد بوذ ببسوذن ، و علاج وى اآن بوذ كى بوست شكم « 2 » بكافند « 3 » آن شكاف بديد آيذ آنكاه آن شكاف را بدوزند و باز « 4 » ان جراحت را داروى كوشت برآرنده برنهند ، و اين بقياس آن بوذ كى كسى را شكم بكافنيده بوند ببايذ دوختن ، و از بهر دشوارى را « 5 » كسى « 5 » نكرده است ، و اكر اين نكند بارى حيله آن كند تا بيشتر نكردذ بدانك « 6 » بسيار نخورذ و هيج دانكو و « 7 » جيز باذانكيز « 7 » نخورد و دايم بر شكم يكى دستار بسته دارذ و شراب و آب بسيار نخورذ و شكم بر هيج كار نكند « 8 » و جن بركند شكم « 8 » ستان نخسبد « 9 » و اكر برخيزذ از نشستكى بشتاب برنخيزذ جى بدرنك برخيزذ و دست بر فتق نهاذه دارد و سخت بفشارد تا بيرون نيايذ و اكر بند كند آن بند جن كوى نكند جى ان بتر كند « 10 » بند جهارسو كند جن بالش « 11 » و باز اين ضماد برنهد ، [ صفت او ] « 12 » : صبر و مر و كندرو « 13 » و صمغ الملاط از هر يكى برابر بكوبد و باب
( f . 442 )
برك سرو تر كند و « 14 » سطبر « 15 » و بر آنجا بربندذ و ستان « 16 » بخسبذ « 16 » تا خشك شوذ .
[ صفت ] « 12 » ضمادى ديكر : جوز السرو و سعد و مرزنكوش خشك و مازو و قاقيا
هامش
( 1 - 1 ) - م : آن غنده بروذ به همان جاى كه موعده بوذ
( 2 ) - ب ه : وى
( 3 ) - ب ه : تا
( 4 ) - ف : « باز » ندارد
( 5 - 5 ) - « ف » و « م » : كس اين . در « ب ه » كلماتى ناخوانا افزوده است .
( 6 ) - ب ه : طعام
( 7 - 7 ) - ف : باذانكيز چيزها
( 8 - 8 ) - ف : و چون شكم پر كردذ
( 9 ) - م : بخسبذ
( 10 ) - ف : افزوده . چه ان
( 11 ) - ب ه : ظ . و بربندد
( 12 ) - از « م » افزوده شد . در اصل خوانده نمىشود
( 13 ) - ف : كندر
( 14 ) - ف : « و » ندارد
( 15 ) - ب ه : جون خمير
( 16 - 16 ) - ف : ببندذ