دوم هرمز بن انوشيروان - به زبان فرس هرمز يعنى رب الارباب و او حكيمى بىمانند بود و در طلسمات و عجايب [ و ] نيرنجات نظير نداشت .
در مذهب يزدانپرستى زمان سلطنت پرويز برادرش جهان را وداع گفت ، در دخمهء نوبهار مستور گشت .
سيم جاماسب ملقب به اردوان شاه بن هرمز - موافق تاريخ هفت اقليم و الفى مادرش بانوى بانوان است [ و ] بهرام چوبين در تربيت او اقدام نمود . خسرو پرويز كه بسلطنت رسيد او را برمك لقب داد يعنى متولى [ 242 پ ] نوبهار كرد و تمامى بلخ و كابل و فرغانه و سند و مكران در تصرف او بود . طايفهاى از عجم گرد او جمع شد . حصاربندى بلدهء بلخ از مآثر و مستحدثات او است و مذهبش يزدانپرستى بر خلاف مذهب زردشتى ، چه كه زردشتيان ظاهرپرست مظهرو صفت را اسباب وصول مقامات حقيقت شمرده و ميگويند « لا اعبد ربا لم اره و المجاز قنطرة الحقيقة » و يزدانپرستان نظر به باطن و حقيقة دارند . خلاصه حكيمى بىمانند بود . معاصر برادرش خسرو پرويز بود . نود سال عمر داشت . بيست سال حكمرانى نمود . در سنهء چهارده هجرى وفات يافت .
در دخمهء نوبهار مستور ماند .
چهارم گشتاسب ملقب به خوران شاه بن اردوان - به زبان فرس گشتاسب برزخ بين الخالق و المخلوق است ، يعنى واسطهء فيوضات غيبى مر عموم خلق را . موافق تاريخ هفت اقليم يكصد هزار نفر از بزرگ زادگان عجم گرد او جمع [ 243 ر ] شدند . با ملك طرخان پادشاه دشت نهايت مخالطه و اتحاد داشت . بعد از غلبهء عرب بعراق و خوزستان
مرآة القاسان يا تاريخ كاشان ( فارسى ) — صفحة 328
مساهمون: عبد الرحيم كلانتر ضرابى ( سهيل كاشانى )
ص٣٢٨