فردا اصفهبد با قلعهء دارا شد و اعزّه و همزاد و خويشاوندان را ديد ، بديدن او جمله شادان شدند و بخروار زر نثار او كردند .
« 1 » علوى موسوى گفتند يكى بود بعهد ملك سعيد اردشير شاه پيش از آنكه سلطان سعيد تكش بن ايل ارسلان بسلطنت نشست از خوارزم گريخته پناه به خدمت او كرده بود و مدّت بيست سال بطبرستان مانده و مقام ساخته و متأهّل شده و هميشه شرير و فتّان و بد فعل و مجهول بود و بويمه شاه اردشير بدين سبب او را گرفته بود و مالشها داده و بقلعه فرستاده و به حكم آنكه علوى بود كشتن روا نداشت تا چون شمس الملوك در پدر عصيان كرد و صوتاش بآمل آمد ، او بگريخت بصوتاش پيوست و از آنجا به خدمت سلطان السّلاطين رسيد و وزارت عليشاه او را تفويض كردند و چون بمقام هج آمد در خدمت او علوى موسوى نيز بيامد و او را بر آن داشت كه اصفهبد را بگيرد و بملك مازندران بپادشاهى بنشيند كه از اين نفيستر و بسيار خيرتر ولايت در همهء جهان نيست ، على شاه آنچه او گفت نشنيد ، امّا با اصفهبد ظاهر نكرد ، چون او بازگشت علوى موسوى روزى چند براى طمغ به خدمت اصفهبد فروايستاد و توقّف كرد ، چون نوميد شد كه على شاه بقول او كارى خواهد كرد اصفهبد را بر مخالفت عليشاه داشت و از در نصيحت درآمد و بسيارى از هرنوع گفت تا اصفهبد آنچه او تقرير كرده بود جمله بر درجى نبشت و پيش عليشاه فرستاد بكلار و سيّد موسوى را نيز بازگردانيد بدل خوشى ، چون سيّد آنجا رسيد عليشاه درج بر او عرض كرد و گفتههاى او با روى او آورد و سر او برگرفت پيش اصفهبد فرستاد و تقريرى را كه از اوّل براى عليشاه كرده بود در گرفتن و كشتن اصفهبد هم پيش اصفهبد فرستاد و ميان ايشان بدين سبب اعتماد زيادت شد و اتّحاد بجايى رسيد كه وراى آن نتواند بود ، سر علوى موسوى برودبار هج بميان بازار لشكر بياويختند امّا فرزندان او را گرفته با قلعهء كهرود فرستادند و تا مدّتى آنجا محبوس بودند عاقبت حسين با رضا شفاعت كرد ، خلاص فرمود . « 2 »
هامش
( 1 ) - در ساير نسخ به غير از الف قصّهء اين موسوى علوى قبل از حكايت سازش اصفهبد با عليشاه يعنى بعد از جملهء « عليشاه از ماتم او دلتنگ شد » در سطر 10 صفحهء 172 آمده .
( 2 ) - نسخهء الف به همين جا ختم مىشود فقط در صفحهء آخر آن سه رباعى و تاريخ كتابت نسخه هست كه در جاى خود نقل خواهد شد .