پُش [ ت ] .
شُر
sor
: شاش .
شُرِ اشكم
sore eskam
: شاش بزرگ ( مدفوع انسان ) .
شُرِ اوّ
sore ow
: شاش كوچك ( ادرار ) .
شَربَت
sarbat
: شربت .
شَربَتِ استاسَن سُرُپ
sarbate estasan sorop
: شربت " استاسِن " ( در اواخر سدهء سيزدهم پزشكى انگليسى در درمانگاه كنسولخانهء انگليس كار و طبابت مىكرد به نام " ستاسِن
stasen
" . اين طبيب شربتى از موادّ مسكّن و آرامبخش براى درمان سينهدرد و سرفه درست كرده و آن را به اسم خود " ستاسِن سيرُپ
stasen sirop
" نام نهاده بود . شربت مزبور را دواسازهاى بيرجندى تركيب مىكردند و مىفروختند و خيلى شهرت پيدا كرده بود و مردم به آن مىگفتند شربتِ استاسَن سُرُپ
sarbate estasan sorop
" . اگر به ياد آوريم كه " استاسَن
estasan
" تلفّظ گويشى " استاد حَسن " و " سُرُپ "
sorop
" تلفّظ گويشى واژهء " سُرب " است . تلفظ گويشى نام اين شربت بىتناسب و خيلى مضحك به نظر خواهد آمد ) .
شُروُكّ
sorukk
: شاشو . نك : شُر .
شُريده [ ن ]
soride [ n ]
: شريدن .
شَفا
safa
: شفا .
شَفا دَاده [ ن ]
safa dade [ n ]
: شفا دادن .
شَفا يَافته [ ن ]
safa yafte [ n ]
: شفا يافتن .
شَفتَالو
saftalu
: شفتالو ، هلو ( برگ آن را براى دفع كرم معده مىخوردند ) .
شَقَاقرُوس
saqaqorus
: شقا قروس .
قانقاريا ( براى درمان آن عضو مبتلا را قطع مىكردند . اين بيمارى موجب سياه شدن استخوان مىشود ) .
شَقَاقُل
saqaqol
: ، شقاقل ، زردك صحرايى . ( نك : زَردَكِ رِاگى ) .
شَقَزى
saqazi
: كسى كه مفصل استخوان رانش از لگن درآمده و بيرون زده باشد .
" شَقَز
saqaz
" : در گويش بيرجند به مفصل بالايى استخوان ران گفته مىشود ) .
شِكر
sekar
: شكر .
شِكَر گَردوُ
sekar gardu
: دارويى به صورت گَرد كه براى درمان تراخم به كار مىرفت ) نك : گَردوُ .
شِكَم رَوى
sekam ravi
: شكم روى ( اسهال ) .
شَل
sal
: شَل . نك : شَلمُوت .
شَلِ پَل
sale pal
: شل و پَل .
شَلقَم
salqam
: شلغم .
شُل مَزَنگ
sol mazang
: مردى كه ناتوانى جنسى داشته در جماع ناتوان باشد . مَزَنگ به معنى " نرى " و آلت مردى است .
شَلى
sali
: شلى ، شَل بودن .
شَليده [ ن ]
salide [ n ]
: شليدن . نك :
وَرشَليده [ ن ] .