عضد الدوله فنا خسرو بن ركن الدوله
پادشاه دولت يار و شهريار صاحب وقار بود در فضائل و كمالات نفسانى گوى تفوق از سلاطين روزگار مىربود نخستين كسى را كه در اسلام شهنشاه گفتند او بود بهغايت فاضل و عالم و فضيلتپرور بود بعد از عم خود والى گرديد و بعد از پدر ملك معز الدوله را تصرف كرده امير الامراء بغداد گشت و در روز ورود او ببغداد خليفه باستقبال بيرون آمده پايه قدرش از ايوان كيوان درگذشت قبل از او خلفاء بغداد كسى را از پادشاهان استقبال نكرده بودند عضد الدوله بر سر روضهء ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام عمارت عالىطرح انداخت و دارالشفائى در بغداد در غايت استحكام ساخت و حصار مدينه منوره را عمارت نمود و بند امير و بركهء اصطخر را بنياد فرمود .
وفات وى در سنه سيصد و هفتاد و دو به مرض صرع بود چند روزى واقعهء او را مخفى داشتند و در دارالأماره پنهان گذاشتند بعد از آن بموجب وصيتش او را در نجف اشرف در پهلوى مسجد جامع كه بنا كرده آثار همت او بود دفن كردند .
در تواريخ مذكور است كه وقت نزع وصيت كرد كه از مقبرهء او تا پائين قبر سرور اولياء على مرتضى عليه الصلاة و السلام نقب زده زنجير نقره در گردن او نهادند و زنجير را زير پاى حضرت بر زمين فروبرده بر تخته نوشتند و كلبهم باسط ذراعيه بالوصيد و در زير سر وى نهادند .
شرف الدوله مرزبان بن عضد الدوله
در زمان فوت پدر در بغداد بود لاجرم قائم مقام وى گرديد بعد از چهار ماه و شش روز برادرش بهاء الدوله شرذيل والى كرمان لشگر ببغداد كشيد و شرف الدوله را گرفته محبوس گردانيد بعد از چندى از بند خلاص شده نه ماه و هشت روز در فارس خروج كرده بواسطهء آنكه مىخواست كه به غير از او ديالمه ديگرى را علوفه ندهد جماعتى بر او خروج كرده وى را گرفتند و در سنه سيصد و پنجاه و هشت در نواحى شيراز كشتند .