( 210 )
اگر از عشق حق بر سر نهى تاج * ستانى زين جهان و ز آن جهان باج
و گر سر در ره عشقش ببازى * شوى بر تارك هر سرورى تاج
خدا از عشق كرد آغاز عالم * نبى از عشق جست انجام معراج
سكون از عشق دارد كوه و صحرا * خروش از « 1 » عشق دارد بحر موّاج
گهى كم گه زياد از عشق شد مه * ز عشق افروخت رخ خورشيد وهّاج
ز نور عشق دارد روشنى روز * سيه از دود عشقست اين شب داج
ز نور عشق شد معروف عارف * ز شور عشق شد منصور حلاج
ز عشق كعبه ريحانست و سنبل * مغيلان گر زند بر دامن حاج
چو فيض از عشق شد فياض معنى * سزد گر گيرد از اهل سخن باج « 2 »
هامش
( 1 ) - چ پ ، چ ش : خرد از .
( 2 ) - اصلى فاقد اين غزل .