دل چراغى است كه نور از رخ دلبر گيرد * ور بميرد به غمش زندگى از سر گيرد
زندهء جاويد : باقى به حق را گويند : " من قتلته فانا ديته " [ 23 ] . نظم « 1 » لمؤلفه :
عاشق از كشتن نباشد هولناك * زندهء جاويد از قتلش « 2 » چه باك
زر [ 24 ] : صفت صدق و اخلاص را گويند . نظم :
ز آتش زرّ خالص برفروزد * چو غشّى نبود اندر وى چه سوزد ؟ [ 25 ]
زيارت [ 26 ] : وصول دل را گويند به عالم ربوبيّت و كشور قدس و الوهيّت . بيت :
عيبم بپوش زنهار اى خرقهء مىآلود * كان پاك پاكدامن بهر زيارت آمد [ 27 ]
زمستان [ 28 ] : صفت خمود و جمود « 3 » طبع و افسردگى دل را گويند در طريقهء طلب مقصود . لمؤلفه :
مجو هوشى زِ مَستان در زمستان * مخواه افسردگى از مىپرستان
زارى [ 29 ] : انتباه دل را گويند از فقدان مقاصد حقيقى در زمان ماضى و عدم فوز بر وجدان حالى . نظم :
در مسجد و ميخانه هرجا كه روم بينم * از درد تو زارىها وز شوق تو افغانها
الزيت : نور استعداد اصلى است بقوة الفكرية . « 4 »
زيتون : هى النفس المستعدة للاشتغال بنور القدس لقوة الفكرية . « 5 »
هامش
( 1 ) . ب : بيت
( 2 ) . ب : را قتلش
( 3 ) . ب : جمود و خمود
( 4 ) . د : از " الزيت " تا آخر عبارت را ندارد .
( 5 ) . د : از " زيتون " تا آخر عبارت را ندارد .