مىبينيم و مىشنويم كه مىگويد شبكههاى ماهوارهاى غرب بينندگان بسيار زيادى در كشورهاى اسلامى به خود جذب كرده است ، و مردم را در درون خانههايشان با فيلمهاى زشت و گمراه كننده از جهت فكرى و اخلاقى مىفريبد ؛ اگر بگوييم كه اين فيلمها و برنامهها كودكان را پيش از بزرگان و جوانان را پيش از پيران هدف قرار دادهاند ، رازى را بر ملا نكردهايم . كودكان ما امروز معتاد موسيقى و آواز شدهاند ، به جاى قرائت قرآن و مطالعه سنّت اهل بيت عليهم السلام موسيق گوش مىدهند . . . و اكنون كه گوشهاى ازاين واقعيت تلخ را لمس كردهايم ، مسؤوليّت اين شكست روحى و اخلاقى بسيار بد بر عهدهء كيست ؟ پاسخ اين است كه همه مسؤولند ، ولى نه به يك اندازه ؛ حاكمان ملّتهاى مسلمان مسؤولند ، ملّتها اعمّ از مردان و زنان مسؤولند ، پدر و مادر مسؤول فرزندان خويشند ، برادر ، خواهر و فرزندان نيز به نوبه خود مسؤولند .
ليك از آنجا كه چارچوب گفتار ما به پرورش اختصاص دارد ، و از وسايل پرورشى فقط خانه ، چارچوب خانواده و تأثيرى كه انتظار مىرود تا مادران بر كودكان خود داشته باشد - كه بايد آن را مهمترين دانست - باقى ماندهاند ، باز هم من بزرگترين مسؤوليّت را بر دوش مادر مىنهم .
اگر مادران پس از بيست سال به كودكان خود بنگرند كه همگى به دوران جوانى خويش رسيدهاند و همچنان با ريزش ارزشها زندگى را سپرى مىكنند . پاسخ آنان در برابر دادگاه تاريخ چه خواهد بود ؟ بلكه بالاتر از اين سزاوار است پرسيده شود كه پاسخ آنان در برابر محكمهء عدل الهى در روز قيامت چه خواهد بود ؟ آنجا كه فرزندان ، در برابر مادران خويش مىايستند و آنان را به كوتاهى و تقصير در تربيتشان متّهم
آزادى و مسؤوليت زن (فارسى) — صفحة 80
مساهمون: آژير
ص٨٠