( 1231 ) محمود : منظور سلطان محمود بن سبكتكين از پادشاهان سلسلهء غزنوى .
( 1232 ) پاكباز : مقامرى كه هرچه دارد بازد ، عاشقى كه به نظر پاك به معشوق نگرد ، عاشقى كه عشق او آميخته با شهوت نباشد ، مجرد ، تارك دنيا ، كسى كه بدون توقع و چشمداشت به خدا عشق مىورزد . ( فرهنگ معين )
( 1233 ) عميد : ر . ك . تعليق ( 899 ) .
( 1234 ) قوّال : در مجالس سماع صوفيان ، خوانندهاى بوده است كه ابيات سوزناك يا رباعيات و غزليات صوفيانه را به آواز مىخواند ، و صوفيان به آهنگ او به سماع برمىخاستند . ( فرهنگ معين )
( 1235 ) بطوع - طوعا : از روى ميل و رغبت .
( 1236 ) اليف : خو و الفت گرفته ، معتاد ؛ دوست ، دمساز . ( فرهنگ معين )
( 1237 ) قرآن : الأنعام ، بخشى از آيهء 61 .
( 1238 ) ربيع : ربع ، يكچهارم . ( لغتنامه )
( 1239 ) محمل : كجاوه كه بر شتر مىبستند ؛ هودج . ( فرهنگ معين )
( 1240 ) خويش پيوند : كه با خويش و خويشاوند پيوند دارد .
( 1241 ) ظاهرا « در مصراع دوّم پيرجمالى به جاى دو هجاى كوتاه يك هجاى بلند آورده است يعنى وزن مفعول و مفاعلن تبديل به مفعولن فاعلن فعولن شده است . »
( 1242 ) نوا : اسباب و لوازم زندگى ، لوازم معيشت . ( فرهنگ معين )
( 1243 ) شرر : پارهء آتش كه به هوا پرد ، جرقه . ( فرهنگ معين )
( 1244 ) مير صدر الدين : شناخته نشد .
( 1245 ) برّ : نيكى ، نيكوكارى . ( فرهنگ معين )
( 1246 ) قرآن : الصّف ، بخشى از آيهء 13 .
( 1247 ) جمعيت : جمعيت خاطر ، خاطرجمعى .
( 1248 ) اهل اللّه : بندگان خوب خدا ، متديّن ، پارسا . ( فرهنگ نفيسى ، زير واژهء اهل . )
( 1249 ) قرآن : الشّعراء ، 88 .
( 1250 ) قرآن : الشّعراء ، 89 .
( 1251 ) حديث نبوى . ر . ك . سفينة البحار ، ج 2 ، ص 628 ؛ بستان السياحة ، ص 33 . در شرح تعرف ، باب اول ، ص 213 ، به صورت « نية المؤمن خير من عمله و نية الكافر شر من عمله » ديده مىشود .
در كشف الخفاء ، ج 2 ، ص 448 ، به صورت « نية المؤمن أبلغ من عمله » ضبط شده .
( 1252 ) كاج : كاش ، كاشكى . ( برهان قاطع )
( 1253 ) نفير : آواز .
( 1254 ) قرآن : الحجرات ، بخشى از آيهء 13 .
( 1255 ) لطيف السموات و الارض : اين عبارت احتمالا اشارتى است به آيهء 16 ، سورهء لقمان
( « فَتَكُنْ فِي صَخْرَةٍ أَوْ فِي السَّماواتِ أَوْ فِي الْأَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌ » )
.
( 1256 ) قرآن : الأنعام ، بخشى از آيهء 79 .
( 1257 ) قرآن : النّمل ، بخشى از آيهء 62 .