مردم زمان خود را بر اعتقادى كه داشت ، باوجود كفر ايشان در آن آيت كه مىفرمايد
« إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ وَ اشْهَدُوا أَنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ . »
چه هود - عليه السلام - از « 1 » نور نبوت و صفاى « 2 » ولايت معلوم داشت كه عالميان در موقف عرصات باز خواهند « 3 » داشتن و از ايشان هر گواهى كه دارند شنيدن . و همچنين در حديث صحيح آمده است و مشايخ سنت مثل بخارى و مسلم در صحاح خود آوردهاند كه : ابو هريره - رضى اللّه عنه - روايت مىكند از رسول - صلى اللّه عليه و سلم - كه فرمود : « المؤذن يشهد له من يسمع اذانه ، » يعنى هركس كه بانگ اذان مىشنود فردا از براى مؤذن گواهى خواهد داد . و همچنين در حديثى مطول آمده است به روايت ابو سعيد خدرى كه شيطان از براى دشمنىيى كه با بنىآدم دارد در وقت اداى « 4 » كلمهء شهادت و استعاذت مىگريزد و صوت ضراط را عايق شنيدن آن كلمه مىكند تا فردا اداى كلمهء شهادت كه سبب رستگارى ايشان شود او را نبايد كرد . « 5 »
به غفلت برمياور يكنفس را * مدان غافل ز كار خويش كس را
كه يكسر واقفند احوال ما را * نهان خواهند كردن آشكارا
هرآينه بر ما واجبتر آمد آشكارا كردن اعتقاد خود بر نزد حاضران زمان و زمين خويشتن كه عبارت از امت ختمى محمدىاند كه خلعت وجود ايشان به طراز
« كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ »
مزين و محلى است تا فردا سبب رستگارى گردد . انشاءالله « 6 » وحده العزيز .
پيداست حال مردم صادق چنانچه هست * خرم كسى كه فاش كند هر نهان كه هست
و باعث دوم بر نبشتن اين رساله آن شد كه ابناى روزگار به تخصيص
هامش
( 1 ) - دم : به نوره .
( 2 ) - ب : صفائى .
( 3 ) - ب : باز خواهد .
( 4 ) - ب : اداى شهادت .
( 5 ) - ب : بيت
( 6 ) - ب : انشاءالله العزيزه بيت .