اگر به دريا رسم ترا دريا مىبينم * اگر به صحرا رسم ترا صحرا مىبينم
بجز تو هيچ كنجى نيست به گيتى * در آن است كه هرجا رسم هرجا ، ترا بينم
* * *
3
-
سحرگاهان كه ديلم تاوه « 1 » گيرى * از آهم هفت چرخ آلاوه گيرى
چديلم آذرين آهى و رايى * روج « 2 » اج تاوه ديلم تاوه گيرى « 3 »
Sahar gahan ke dilam lava gire
Aj ah - am haft carx alava gire
Ji - dilam , adaren ah - e varaye
Ke roj aj tave i dilam tava gire
سحرگاهان كه دلم آتش مىگيرد * و از آهم هفت چرخ آتش مىگيرد
از دلم آذرين آهى برآيد * كه روز ارتاب دلم گرما گيرد
4
-
سحرگاهان كه چشمم آوه « 4 » گيرى * كهان اج آو چشمم لاوه گيرى « 5 »
آنان خوناوه اج چشمان بوارم * كه گيتى سر بسر خوناوه گيرى
Sahargahan ka cesmam ava giri
Gehan aj av i cesmam lava giri
Anan xunava aj cesmam bevaram
Ke geti sar be sar xunava giri
سحرگاهان كه چشمم گريه آغازد * جهان را از آب چشم سيلاب فرا گيرد
آن چند ( آناند ) خونابه از چشمان ببارم * كه گيتى را سر بسر خونابه گيرد
هامش
( 1 ) - در متن اصلى تاوه بمعنى داغ است ولى دكتر بهار لاوه پذيرفته
( 2 ) - اديب بمعنى دود آورده است گويد كه دود آن از شرار دلم سوزندگى پيدا مىكند .
( 3 ) - بابا طاهر عريانسحرگاهان كه اشكم لاوه گيرى * ز آهم هفت چرخ آلاوه گيرىجنان ريزم ز ديده اشك خونين * كه گيتى سر بسر سيلاوه گيرى( 4 ) - آوره كرفتن كنايه از اشك ريختن ( برهان قاطع )
( 5 ) - نسخه سپهسالار .